گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۳۱۳

ما عاشق خود را به عدو بسپاریمهم منبل و هم خونی و هم عیاریم

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۳۱۴

ما کار و دکان و پیشه را سوخته‌ایمشعر و غزل و دو بیتی آموخته‌ایم

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۳۱۵

ما مذهب چشم شوخ مستش داریمکیش سر زلف بت‌پرستش داریم

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۳۱۶

مانند قلم سپید کار سیهمگر همچو قلم سرم بری سر ننهم

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۳۱۷

ماهی فارغ ز چارده می‌بینمبی‌چشم بسوی ماه ره می‌بینم

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۳۱۸

ماییم که از بادهٔ بی‌جام خوشیمهر صبح منوریم و هر شام خوشیم

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۳۱۹

مائیم که پوستین بگازر دادیموز دادن پوستین بگازر شادیم

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۳۲۰

مائیم که بی‌قماش و بی‌سیم خوشیمدر رنج مرفهیم و در بیم خوشیم

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۳۲۱

مائیم که تا مهر تو آموخته‌ایمچشم از همه خوبان جهان دوخته‌ایم

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۳۲۲

مائیم که دل ز جسم و جوهر کندیممهر از فلک و جهان اغبر کندیم

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۳۲۳

مائیم که دوست خویش دشمن داریماما دشمن هر عاشق و هر بیداریم

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۳۲۴

مائیم که گه نهان و گه پیدائیمگه مؤمن و گه یهود و گه ترسائیم

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۳۲۵

مردم رغم عشق دمی در من دمتا زندهٔ جاوید شوم زان یکدم

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۳۲۶

مصنوع حقیم و صید صانع باشیمجانرا ز مراد جان چه مانع باشیم

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۳۲۷

مگریز ز من که من خریدار توامدر من بنگر که نور دیدار توام

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۳۲۸

من بحر تمامم و یکی قطره نیماحول نیم و چو احولان غره نیم

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۳۲۹

من بر سر کویت آستین گردانمتو پنداری که من ترا میخوانم

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۳۳۰

من بندهٔ قرآنم اگر جان دارممن خاک در محمد مختارم

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۳۳۱

من پیر شدم پیر نه ز ایام شدماز نازش معشوقه خودکام شدم

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۳۳۲

من چشم ترا بسته به کین می‌بینماکنون چه کنم که همچنین می‌بینم

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۳۳۳

من خاک ترا به چرخ اعظم ندهمیک ذره غمت بهر دو عالم ندهم

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۳۳۴

من درد ترا ز دست آسان ندهمدل بر نکنم ز دوست تا جان ندهم

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۳۳۵

من دوش فراق را جفا میگفتمبا دهر فراق پیش می‌آشفتم

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۳۳۶

من زخم تو را به هیچ مرهم ندهمیک موی تو را به هر دو عالم ندهم