گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۷۲۱

ای داده مرا به خواب در بیداریآسان شده در دلم همه دشواری

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۷۲۲

ای داده مرا چو عشق خود بیداریوین شمع میان این جهان تاری

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۷۲۳

ای دام هزار فتنه و طرارییارب تو چه فتنه‌ها که در سر داری

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۷۲۴

ای در دل من نشسته بگشاده دریجز تو دگری نجویم و کو دگری

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۷۲۵

ای در دل هر کسی ز مهرت تابیوی از تو تضرعی بهر محرابی

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۷۲۶

ای دشمن جان و جان شیرین که توینور موسی و طور سینین که توی

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۷۲۷

ای دل تو اگر هزار دلبر داریشرط آن نبود که دل ز ما برداری

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۷۲۸

ای دل تو بدین مفلسی و رسوائیانصاف بده که عشق را چون سائی

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۷۲۹

ای دل تو دمی مطیع سبحان نشدیوز کار بدت هیچ پشیمان نشدی

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۷۳۰

ای دل تو و درد او اگر خود مردیجان بندهٔ تست اگر تو صاحب دردی

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۷۳۱

ای دل چو به صدق از تو نیاید کاریباری می‌کن به مفلسی اقراری

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۷۳۲

ای دل چو وصال یار دیدی حالیدر پای غمش بمیر تا کی نالی

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۷۳۳

ای دل چه حدیث ماجرا می‌جوئیمن با توام ای دل تو کرا می‌جوئی

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۷۳۴

ای دوست به حق آنکه جان را جانیچون نامهٔ من رسد به تو برخوانی

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۷۳۵

ای دوست بهر سخن در جنگ زنیصد تیر جفا بر من دلتنگ زنی

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۷۳۶

ای دوست ترا رسد اگر ناز کنیناساز شوی باز دمی ساز کنی

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۷۳۷

ای دوست ز من طمع مکن غمخواریجز مستی و جز شنگی و جز خماری

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۷۳۸

ای دیده تو از گریه زبون می‌نشویای دل تو این واقعه خون می‌نشوی

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۷۳۹

ای روی ترا پیشه جهان‌آرائیوی زلف ترا قاعده عنبر سائی

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۷۴۰

ای ساقی از آن باده که اول دادیرطلی دو درانداز و بیفزا شادی

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۷۴۱

ای ساقی جان که سرده ایامیآرام دل خستهٔ بی‌آرامی

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۷۴۲

ای سر سبب اندر سبب اندر سببیوی تن عجب اندر عجب اندر عجبی

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۷۴۳

ای شاخ گلی که از صبا می‌رنجیور زانکه گلی تو پس چرا می‌رنجی

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۷۴۴

ای شادی راز تو هزاران شادیوز تو به خرابات هزار آبادی