گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۹۱۳

گر بگریزی چو آهوان بگریزیور بستیزی چون آهنان بستیزی

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۹۱۴

گر تو نکنی سلام ما را در پیچون جمله نشاطی و سلامی چون می

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۹۱۵

گر خار بدین دیدهٔ چون جوی زنیور تیر جفا بر دل چون موی زنی

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۹۱۶

گر خوب نیم خوب پرستم باریور باده نیم ز باده مستم باری

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۹۱۷

گر داد کنی درخور خود داد کنیبیچاره کسی را که تواش یاد کنی

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۹۱۸

گر درد دلم به نقش پیدا بودیهر ذره ز غم سیاه سیما بودی

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۹۱۹

گر سوزش سینه را به کس می‌داریوز مهر ضمیر پر هوس می‌داری

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۹۲۰

گر صید خدا شوی ز غم رسته شویور در صفت خویش روی بسته شوی

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۹۲۱

گر عاشق روی قیصر روم شویامید بود که حی قیوم شوی

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۹۲۲

گر عاشق زار روی تو نیستمیچندان به در سرای تو نه ایستمی

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۹۲۳

گر عقل به کوی دوست رهبر نبدیروی عاشق چنین مزعفر نبدی

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۹۲۴

گر قدر کمال خویش بشناختمیدامان خود از خاک بپرداختمی

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۹۲۵

گر گفتن اسرار تو امکان بودیپست و بالا همه گلستان بودی

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۹۲۶

گر مجلس انس را به کار آمدمیهردم بدر تو بنده وار آمدمی

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۹۲۷

گر من مستم ز روی بدکرداریای خواجه برو تو عاقل و هشیاری

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۹۲۸

گر نقل و کباب و بادهٔ ناب خوریمیدان که به خواب در، همی آب خوری

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۹۲۹

گرنه حذر از غیرت مردان کنمیآن کار که دوش گفته‌ام آن کنمی

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۹۳۰

گرنه کشش یار مرا یار بدیبا شاه و گدا مرا کجا کاربدی

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۹۳۱

گر هیچ نشانه نیست اندر وادیبسیار امیدهاست در نومیدی

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۹۳۲

گر یک نفسی واقف اسرار شویجانبازی را به جان خریدار شوی

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۹۳۳

گر یک ورق از کتاب ما برخوانیحیران ابد شوی زهی حیرانی

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۹۳۴

گفتم به طبیب دارویی فرمایینبضم بگرفت از سر دانایی

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۹۳۵

گفتم صنما مگر که جانان منیاکنون که همی نظر کنم جان منی

مولانا

رباعی شمارهٔ ۱۹۳۶

گفتم صنمی شدی که جان را وطنیگفتا که حدیث جان مکن گر ز منی