گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

مولانا

بخش ۱۱۰ - حکم کردن داود بر صاحب گاو کی از سر گاو برخیز و تشنیع صاحب گاو بر داود علیه السلام

گفت داودش خمش کن رو بهلاین مسلمان را ز گاوت کن بحل

مولانا

بخش ۱۱۱ - حکم کردن داود بر صاحب گاو کی جمله مال خود را به وی ده

بعد از آن داود گفتش کای عنودجمله مال خویش او را بخش زود

مولانا

بخش ۱۱۲ - عزم کردن داود علیه السلام به خواندن خلق بدان صحرا کی راز آشکارا کند و حجتها را همه قطع کند

گفت ای یاران زمان آن رسیدکان سِر مکتوم او گردد پدید

مولانا

بخش ۱۱۳ - گواهی دادن دست و پا و زبان بر سر ظالم هم در دنیا

پس همینجا دست و پایت در گزندبر ضمیر تو گواهی می‌دهند

مولانا

بخش ۱۱۴ - برون رفتن به سوی آن درخت

چون برون رفتند سوی آن درختگفت دستش را سپس بندید سخت

مولانا

بخش ۱۱۵ - قصاص فرمودن داود علیه السلام خونی را بعد از الزام حجت برو

هم بدان تیغش بفرمود او قصاصکی کند مکرش ز علم حق خلاص؟

مولانا

بخش ۱۱۶ - بیان آنک نفس آدمی بجای آن خونیست کی مدعی گاو گشته بود و آن گاو کشنده عقلست و داود حقست یا شیخ کی نایب حق است کی بقوت و یاری او تواند ظالم ر

نفسِ خود را کُش جهان را زنده کُنخواجه را کشتست او را بنده کُن

مولانا

بخش ۱۱۷ - گریختن عیسی علیه السلام فراز کوه از احمقان

عیسیِ مریم به کوهی می‌گریختشیر گویی خونِ او می‌خواست ریخت

مولانا

بخش ۱۱۸ - قصهٔ اهل سبا و حماقت ایشان و اثر ناکردن نصیحت انبیا در احمقان

یادم آمد قصهٔ اهل سباکز دَمِ احمق صباشان شد وبا

مولانا

بخش ۱۱۹ - شرح آن کور دوربین و آن کر تیزشنو و آن برهنه دراز دامن

کر اَمَل را دان که مرگ ما شنیدمرگ خود نشنید و نقل خود ندید

مولانا

بخش ۱۲۰ - صفت خرمی شهر اهل سبا و ناشکری ایشان

اصلشان بَد بود آن اهل سبامی‌رمیدندی ز اسبابِ لقا

مولانا

بخش ۱۲۱ - آمدن پیغامبران حق به نصیحت اهل سبا

سیزده پیغامبر آنجا آمدندگم‌رهان را جمله رهبر می‌شدند

مولانا

بخش ۱۲۲ - معجزه خواستن قوم از پیغامبران

قوم گفتند ای گروه مدعیکو گواه علم طب و نافعی

مولانا

بخش ۱۲۳ - متهم داشتن قوم انبیا را

قوم گفتند این همه زرقست و مکرکی خدا نایب کند از زید و بکر

مولانا

بخش ۱۲۴ - حکایت خرگوشان کی خرگوشی راپیش پیل فرستادند کی بگو کی من رسول ماه آسمانم پیش تو کی ازین چشمه آب حذر کن چنانک در کتاب کلیله تمام گفته است

این بدان ماند که خرگوشی بگفتمن رسول ماهم و با ماه جفت

مولانا

بخش ۱۲۵ - جواب گفتن انبیا طعن ایشان را و مثل زدن ایشان را

ای دریغا که دوا در رنجتانگشت زهر قهر جان آهنجتان

مولانا

بخش ۱۲۶ - بیان آنک هر کس را نرسد مثل آوردن خاصه در کار الهی

کی رسدتان این مثلها ساختنسوی آن درگاه پاک انداختن

مولانا

بخش ۱۲۷ - مثلها زدن قوم نوح باستهزا در زمان کشتی ساختن

نوح اندر بادیه کشتی بساختصد مثل‌گو از پی تسخیر بتاخت

مولانا

بخش ۱۲۸ - حکایت آن دزد کی پرسیدند چه می‌کنی نیم‌شب در بن این دیوار گفت دهل می‌زنم

این مثل بشنو که شب دزدی عنیددر بن دیوار حفره می‌برید

مولانا

بخش ۱۲۹ - جواب آن مثل کی منکران گفتند از رسالت خرگوش پیغام به پیل از ماه آسمان

سر آن خرگوش دان دیو فضولکه به پیش نفس تو آمد رسول

مولانا

بخش ۱۳۰ - معنی حزم و مثال مرد حازم

یا به حال اولینان بنگریدیا سوی آخر بحزمی در پرید

مولانا

بخش ۱۳۱ - وخامت کار آن مرغ کی ترک حزم کرد از حرص و هوا

باز مرغی فوق دیواری نشستدیده سوی دانه دامی ببست

مولانا

بخش ۱۳۲ - حکایت نذر کردن سگان هر زمستان کی این تابستان چون بیاید خانه سازیم از بهر زمستان را

سگ زمستان جمع گردد استخوانشزخم سرما خرد گرداند چنانش

مولانا

بخش ۱۳۳ - منع کردن انبیا را از نصیحت کردن و حجت آوردن جبریانه

قوم گفتند ای نصوحان بس بوداینچ گفتید ار درین ده کس بود