گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

مولانا

بخش ۲۰ - امتحان کردن مصطفی علیه‌السلام عایشه را رضی الله عنها کی چه پنهان می‌شوی پنهان مشو که اعمی ترا نمی‌بیند تا پدید آید کی عایشه رضی الله عنها از

گفت پیغامبر برای امتحاناو نمی‌بیند ترا کم شو نهان

مولانا

بخش ۲۱ - حکایت آن مطرب کی در بزم امیر ترک این غزل آغاز کرد گلی یا سوسنی یا سرو یا ماهی نمی‌دانم ازین آشفتهٔ بی‌دل چه می‌خواهی نمی‌دانم و بانگ بر زدن

مطرب آغازید پیش ترک مستدر حجاب نغمه اسرار الست

مولانا

بخش ۲۲ - تفسیر قوله علیه‌السلام موتوا قبل ان تموتوا بمیر ای دوست پیش از مرگ اگر می زندگی خواهی کی ادریس از چنین مردن بهشتی گشت پیش از ما

جان بسی کندی و اندر پرده‌ایزانک مردن اصل بد ناورده‌ای

مولانا

بخش ۲۳ - تشبیه مغفلی کی عمر ضایع کند و وقت مرگ در آن تنگاتنگ توبه و استغفار کردن گیرد به تعزیت داشتن شیعهٔ اهل حلب هر سالی در ایام عاشورا به دروازهٔ ا

روز عاشورا همه اهل حلبباب انطاکیه اندر تا به شب

مولانا

بخش ۲۴ - نکته گفتن آن شاعر جهت طعن شیعه حلب

گفت آری لیک کو دور یزیدکی بدست این غم چه دیر اینجا رسید

مولانا

بخش ۲۵ - تمثیل مرد حریص نابیننده رزاقی حق را و خزاین و رحمت او را به موری کی در خرمن‌گاه بزرگ با دانهٔ گندم می‌کوشد و می‌جوشد و می‌لرزد و به تعجیل می‌

مور بر دانه بدان لرزان شودکه ز خرمن‌های خوش اعمی بود

مولانا

بخش ۲۶ - داستان آن شخص کی بر در سرایی نیم‌شب سحوری می‌زد همسایه او را گفت کی آخر نیم‌شبست سحر نیست و دیگر آنک درین سرا کسی نیست بهر کی می‌زنی و جواب گ

آن یکی می‌زد سحوری بر دریدرگهی بود و رواق مهتری

مولانا

بخش ۲۷ - قصهٔ احد احد گفتن بلال در حر حجاز از محبت مصطفی علیه‌السلام در آن چاشتگاهها کی خواجه‌اش از تعصب جهودی به شاخ خارش می‌زد پیش آفتاب حجاز و از ز

تن فدای خار می‌کرد آن بلالخواجه‌اش می‌زد برای گوشمال

مولانا

بخش ۲۸ - باز گردانیدن صدیق رضی الله عنه واقعهٔ بلال را رضی الله عنه و ظلم جهودان را بر وی و احد احد گفتن او و افزون شدن کینهٔ جهودان و قصه کردن آن قضی

بعد از آن صدیق پیش مصطفیگفت حال آن بلال با وفا

مولانا

بخش ۲۹ - وصیت کردن مصطفی علیه‌السلام صدیق را رضی الله عنه کی چون بلال را مشتری می‌شوی هر آینه ایشان از ستیز بر خواهند در بها فزود و بهای او را خواهند

مصطفی گفتش کای اقبال‌جواندرین من می‌شوم انباز تو

مولانا

بخش ۳۰ - خندیدن جهود و پنداشتن کی صدیق مغبونست درین عقد

قهقهه زد آن جهود سنگ‌دلاز سر افسوس و طنز و غش و غل

مولانا

بخش ۳۱ - معاتبهٔ مصطفی علیه‌السلام با صدیق رضی الله عنه کی ترا وصیت کردم کی به شرکت من بخر تو چرا بهر خود تنها خریدی و عذر او

گفت ای صدیق آخر گفتمتکه مرا انباز کن در مکرمت

مولانا

بخش ۳۲ - قصهٔ هلال کی بندهٔ مخلص بود خدای را صاحب بصیرت بی‌تقلید پنهان شده در بندگی مخلوقان جهت مصلحت نه از عجز چنانک لقمان و یوسف از روی ظاهر و غیر ا

چون شنیدی بعضی اوصاف بلالبشنو اکنون قصهٔ ضعف هلال

مولانا

بخش ۳۳ - حکایت در تقریر همین سخن

آن یکی اسپی طلب کرد از امیرگفت رو آن اسپ اشهب را بگیر

مولانا

بخش ۳۴ - مثل

آن‌چنان که کاروانی می‌رسیددر دهی آمد دری را باز دید

مولانا

بخش ۳۵ - رنجور شدن این هلال و بی‌خبری خواجهٔ او از رنجوری او از تحقیر و ناشناخت و واقف شدن دل مصطفی علیه‌السلام از رنجوری و حال او و افتقاد و عیادت رس

از قضا رنجور و ناخوش شد هلالمصطفی را وحی شد غماز حال

مولانا

بخش ۳۶ - در آمدن مصطفی علیه‌السلام از بهر عیادت هلال در ستورگاه آن امیر و نواختن مصطفی هلال را رضی الله عنه

رفت پیغامبر به رغبت بهر اواندر آخر وآمد اندر جست و جو

مولانا

بخش ۳۷ - در بیان آنک مصطفی علیه‌السلام شنید کی عیسی علیه‌السلام بر روی آب رفت فرمود لو ازداد یقینه لمشی علی الهواء

هم‌چو عیسی بر سرش گیرد فراتکه ایمنی از غرقه در آب حیات

مولانا

بخش ۳۸ - داستان آن عجوزه کی روی زشت خویشتن را جندره و گلگونه می‌ساخت و ساخته نمی‌شد و پذیرا نمی‌آمد

بود کمپیری نودساله کلانپر تشنج روی و رنگش زعفران

مولانا

بخش ۳۹ - داستان آن درویش کی آن گیلانی را دعا کرد کی خدا ترا به سلامت به خان و مان باز رساناد

گفت یک روزی به خواجهٔ گیلیینان پرستی نر گدا زنبیلیی

مولانا

بخش ۴۰ - صفت آن عجوز

چونک مجلس بی چنین پیغاره نیستاز حدیث پست نازل چاره نیست

مولانا

بخش ۴۱ - قصهٔ درویشی کی از آن خانه هرچه می‌خواست می‌گفت نیست

سایلی آمد به سوی خانه‌ایخشک نانه خواست یا تر نانه‌ای

مولانا

بخش ۴۲ - رجوع به داستان آن کمپیر

چون عروسی خواست رفتن آن خریفموی ابرو پاک کرد آن مستخیف

مولانا

بخش ۴۳ - حکایت آن رنجور کی طبیب درو اومید صحت ندید

آن یکی رنجور شد سوی طبیبگفت نبضم را فرو بین ای لبیب