گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

سعدی

رباعی شمارهٔ ۱۳۳

کی دانستم که بیخطا برگردی؟برگشتی و خون مستمندان خوردی

سعدی

رباعی شمارهٔ ۱۳۴

ای کاش که مردم آن صنم دیدندییا گفتن دلستانش بشنیدندی

سعدی

رباعی شمارهٔ ۱۳۵

گفتم بکنم توبه ز صاحبنظریباشد که بلای عشق گردد سپری

سعدی

رباعی شمارهٔ ۱۳۶

هر روز به شیوه‌ای و لطفی دگریچندانکه نگه می‌کنمت خوبتری

سعدی

رباعی شمارهٔ ۱۳۷

ای بلبل خوش سخن چه شیرین نفسیسرمست هوی و پای‌بند هوسی

سعدی

رباعی شمارهٔ ۱۳۸

ای پیش تو لعبتان چینی حبشیکس چون تو صنوبر نخرامد به کشی

سعدی

رباعی شمارهٔ ۱۳۹

ماها همه شیرینی و لطف و نمکینه ماه زمین که آفتاب فلکی

سعدی

رباعی شمارهٔ ۱۴۰

کردیم بسی جام لبالب خالیتا بو که نهیم لب بران لب حالی

سعدی

رباعی شمارهٔ ۱۴۱

در وهم نیاید که چه شیرین دهنیاینست که دور از لب و دندان منی

سعدی

رباعی شمارهٔ ۱۴۲

گر کام دل از زمانه تصویر کنیبی‌فایده خود را ز غمان پیر کنی

سعدی

رباعی شمارهٔ ۱۴۳

ای کودک لشکری که لشکر شکنیتا کی دل ما چو قلب کافر شکنی؟

سعدی

رباعی شمارهٔ ۱۴۴

ای مایهٔ درمان نفسی ننشینیتا صورت حال دردمندان بینی

سعدی

رباعی شمارهٔ ۱۴۵

گر دشمن من به دوستی بگزینیمسکین چه کند با تو به جز مسکینی

سعدی

رباعی شمارهٔ ۱۴۶

گر دولت و بخت باشد و روزبهیدر پای تو سر ببازم ای سرو سهی

سعدی

قطعه شمارهٔ ۱

مَتیٰ حَلَلْتَ بِشیراز یا نَسیمَ الصُّبْحخُذِ الْکِتابَ وَ بَلِّغْ سَلامیَ الْأَحْباب

سعدی

قطعه شمارهٔ ۲

گر مرا بی‌تو در بهشت برنددیده از دیدنش بخواهم دوخت

سعدی

قطعه شمارهٔ ۳

گفتم چه کرده‌ام که نگاهم نمی‌کنی؟وآن دوستی که داشتی اول چرا کم است؟

سعدی

قطعه شمارهٔ ۴ - پیداست که آخرالزمان است!

آشفتن چشم‌های مستتدود دل یار مهربانست

سعدی

قطعه شمارهٔ ۵

خوب را گو پلاس در بر کنکه همان لعبت نگارینست

سعدی

قطعه شمارهٔ ۶

در قطرهٔ باران بهاری چه توان گفت؟در نافهٔ آهوی تتاری چه توان گفت؟

سعدی

قطعه شمارهٔ ۷ - سعدی از معشوق به ممدوح نمی‌پردازد

سخن عشق حرامست بر آن بیهده گویکه چو ده بیت غزل گفت مدیح آغازد

سعدی

قطعه شمارهٔ ۸

من بگویم ندیده‌ام دهنیکز دهان تو تنگتر باشد

سعدی

قطعه شمارهٔ ۹

کوه عنبر نشسته بر زنخشراست گویی بهیست مشک‌آلود

سعدی

قطعه شمارهٔ ۱۰

تو آن نه‌ای که به جور از تو روی برپیچندگناه تست و من استاده‌ام به استغفار