گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

مولانا

غزل شمارهٔ ۷۲۷

از دلبر ما نشان کی دارددر خانه مهی نهان کی دارد

مولانا

غزل شمارهٔ ۷۲۸

دشمن خویشیم و یار آنک ما را می‌کشدغرق دریاییم و ما را موج دریا می‌کشد

مولانا

غزل شمارهٔ ۷۲۹

اینک آن جویی که چرخ سبز را گردان کنداینک آن رویی که ماه و زهره را حیران کند

مولانا

غزل شمارهٔ ۷۳۰

اینک آن مرغان که ایشان بیضه‌ها زرین کنندکره تند فلک را هر سحرگه زین کنند

مولانا

غزل شمارهٔ ۷۳۱

پیش از آن کاندر جهان باغ و می و انگور بوداز شراب لایزالی جان ما مخمور بود

مولانا

غزل شمارهٔ ۷۳۲

دی میان عاشقان ساقی و مطرب میر بوددر هم افتادیم زیرا زور گیراگیر بود

مولانا

غزل شمارهٔ ۷۳۳

ذره ذره آفتاب عشق دردی خوار بادمو به موی ما بدان سر جعفر طیار باد

مولانا

غزل شمارهٔ ۷۳۴

مطربا این پرده زن کز رهزنان فریاد و دادخاصه این رهزن که ما را این چنین بر باد داد

مولانا

غزل شمارهٔ ۷۳۵

دوش آمد پیل ما را باز هندستان به یادپرده شب می‌درید او از جنون تا بامداد

مولانا

غزل شمارهٔ ۷۳۶

گر یکی شاخی شکستم من ز گلزاری چه شدور ز سرمستی کشیدم زلف دلداری چه شد

مولانا

غزل شمارهٔ ۷۳۷

نام آن کس بر که مرده از جمالش زنده شدگریه‌های جمله عالم در وصالش خنده شد

مولانا

غزل شمارهٔ ۷۳۸

مطربم سرمست شد انگشت بر رق می‌زندپرده عشاق را از دل به رونق می‌زند

مولانا

غزل شمارهٔ ۷۳۹

قند بگشا ای صنم تا عیش را شیرین کندهین که آمد دود غم تا خلق را غمگین کند

مولانا

غزل شمارهٔ ۷۴۰

مشک و عنبر گر ز مشک زلف یارم بو کندبوی خود را واهلد در حال و زلفش بو کند

مولانا

غزل شمارهٔ ۷۴۱

پنج در چه فایده چون هجر را شش تو کندخون بدان شد دل که طالب خون دل را بو کند

مولانا

غزل شمارهٔ ۷۴۲

عشق عاشق را ز غیرت نیک دشمن رو کندچونک رد خلق کردش عشق رو با او کند

مولانا

غزل شمارهٔ ۷۴۳

آن زمانی را که چشم از چشم او مخمور بودچون رسیدش چشم بد کز چشم‌ها مستور بود

مولانا

غزل شمارهٔ ۷۴۴

رو ترش کردی مگر دی باده‌ات گیرا نبودساقیت بیگانه بود و آن شه زیبا نبود

مولانا

غزل شمارهٔ ۷۴۵

آمدم تا رو نهم بر خاک پای یار خودآمدم تا عذر خواهم ساعتی از کار خود

مولانا

غزل شمارهٔ ۷۴۶

برنشست آن شاه عشق و دام ظلمت بردریدهمچو ماه هفت و هشت و آفتاب روز عید

مولانا

غزل شمارهٔ ۷۴۷

ای طربناکان ز مطرب التماس می‌کنیدسوی عشرت‌ها روید و میل بانگ نی کنید

مولانا

غزل شمارهٔ ۷۴۸

فخر جمله ساقیانی ساغرت در کار بادچشم تو مخمور باد و جان ما خمار باد

مولانا

غزل شمارهٔ ۷۴۹

مست آمد دلبرم تا دل برد از بامدادای مسلمانان ز دست مست دلبر داد داد

مولانا

غزل شمارهٔ ۷۵۰

شاد شد جانم که چشمت وعدهٔ احسان نهادساده‌دل مردی که دل بر وعدهٔ مستان نهاد