گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

مولانا

غزل شمارهٔ ۷۵۱

هر زمان کز غیب عشق یار ما خنجر کشدگر بخواهم ور نخواهم او مرا اندرکشد

مولانا

غزل شمارهٔ ۷۵۲

هم دلم ره می‌نماید هم دلم ره می‌زندهم دلم قلاب و هم دل سکه شه می‌زند

مولانا

غزل شمارهٔ ۷۵۳

هم لبان می‌فروشت باده را ارزان کندهم دو چشم شوخ مستت رطل را گردان کند

مولانا

غزل شمارهٔ ۷۵۴

می‌خرامد آفتاب خوبرویان ره کنیدروی‌ها را از جمال خوب او چون مه کنید

مولانا

غزل شمارهٔ ۷۵۵

شاه ما از جمله شاهان پیش بود و بیش بودزانک شاهنشاه ما هم شاه و هم درویش بود

مولانا

غزل شمارهٔ ۷۵۶

علتی باشد که آن اندر بهاران بد شودگر زمستان بد بود اندر بهاران صد شود

مولانا

غزل شمارهٔ ۷۵۷

وصف آن مخدوم می‌کن گرچه می‌رنجد حسودکاین حسودی کم نخواهد گشت از چرخ کبود

مولانا

غزل شمارهٔ ۷۵۸

دل من کار تو دارد گل و گلنار تو داردچه نکوبخت درختی که بر و بار تو دارد

مولانا

غزل شمارهٔ ۷۵۹

دل من رای تو دارد سر سودای تو داردرخ فرسوده زردم غم صفرای تو دارد

مولانا

غزل شمارهٔ ۷۶۰

خنک آن کس که چو ما شد‌، همه تسلیم و رضا شدگرو عشق و جنون شد‌، گُهر‌ِ بحر صفا شد

مولانا

غزل شمارهٔ ۷۶۱

چو سحرگاه ز گلشن مه عیار برآمدچه بسی نعره مستان که ز گلزار برآمد

مولانا

غزل شمارهٔ ۷۶۲

بدرد مرده کفن را به سر گور برآیداگر آن مرده ما را ز بت من خبر آید

مولانا

غزل شمارهٔ ۷۶۳

خنک آن کس که چو ما شد همگی لطف و رضا شدز جفا رست و ز غصه همه شادی و وفا شد

مولانا

غزل شمارهٔ ۷۶۴

مشو ای دل تو دگرگون که دل یار بداندمکن اسرار نهانی که وی اسرار بداند

مولانا

غزل شمارهٔ ۷۶۵

هله نومید نباشی که تو را یار براندگرت امروز براند نه که فردات بخواند؟

مولانا

غزل شمارهٔ ۷۶۶

خضری که عمر ز آبت بکشد دراز گردددر مرگ برخورنده ابدا فراز گردد

مولانا

غزل شمارهٔ ۷۶۷

صنما جفا رها کن کرم این روا نداردبنگر به سوی دردی که ز کس دوا ندارد

مولانا

غزل شمارهٔ ۷۶۸

چمنی که جمله گل‌ها به پناه او گریزدکه در او خزان نباشد که در او گلی نریزد

مولانا

غزل شمارهٔ ۷۶۹

چه توقفست زین پس همه کاروان روان شدنگرد شتر به اشتر که بیا که ساربان شد

مولانا

غزل شمارهٔ ۷۷۰

همه را بیازمودم ز تو خوشترم نیامدچو فرو شدم به دریا چو تو گوهرم نیامد

مولانا

غزل شمارهٔ ۷۷۱

هله عاشقان بکوشید، که چو جسم و جان نمانددلتان به چرخ پَرَّد، چو بدن گران نماند

مولانا

غزل شمارهٔ ۷۷۲

صنما سپاه عشقت به حصار دل درآمدبگذر بدین حوالی که جهان به هم برآمد

مولانا

غزل شمارهٔ ۷۷۳

سحری چو شاه خوبان به وثاق ما درآمدبه مثال ساقیان او به سبو و ساغر آمد

مولانا

غزل شمارهٔ ۷۷۴

به میان دل خیال مه دلگشا درآمدچو نه راه بود و نی در عجب از کجا درآمد