گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

خیام

رباعی ۷۸

* چون مُرده شوم، خاکِ مرا گُم سازید،احوالِ مرا عبرتِ مردم سازید؛

خیام

رباعی ۷۹

* چون درگذرم به باده شویید مرا،تلقین ز شرابِ ناب گویید مرا،

خیام

رباعی ۸۰

* چندان بخورم شراب، کاین بوی شرابآید ز تُراب، چون روم زیرِ تُراب،

خیام

رباعی ۸۱

روزی که نهالِ عمر من کنده ‌شود،و اجزام ز یک‌دگر پراکنده شود؛

خیام

رباعی ۸۲

* در پای اجل چو من سرافکنده شوم،وز بیخ امید عمر بر کنده شوم،

خیام

رباعی ۸۳

* یاران به موافقت چو دیدار کنید،باید که زِ دوست یاد بسیار کنید؛

خیام

رباعی ۸۴

* آنان‌که اسیر عقل و تمییز شدند،در حسرتِ هست‌ونیست ناچیز شدند؛

خیام

رباعی ۸۵

* ای صاحب فتوا، ز تو پرکارتریمبا این‌همه مستی، از تو هشیارتریم

خیام

رباعی ۸۶

شیخی به زنی فاحشه گفتا: مستی.هر لحظه به دام دگری پابستی؛

خیام

رباعی ۸۷

* گویند که دوزخی بُوَد عاشق و مست،قولی است خلاف، دل در آن نتوان بست،

خیام

رباعی ۸۸

گویند: بهشت و حورعین خواهد‌بود،و آن‌جا می ناب و اَنْگَبین خواهد‌بود؛

خیام

رباعی ۸۹

* گویند: بهشت و حور و کوثر باشد،جوی می و شیر و شهد و شکّر باشد؛

خیام

رباعی ۹۰

* گویند بهشتِ عَدْن با حور خوش است،من می‌گویم که: آب انگور خوش است

خیام

رباعی ۹۱

کس خُلْد و جَحیم را ندیده‌است ای دل،گویی که از آن جهان رسیده‌است ای دل؟

خیام

رباعی ۹۲

* من هیچ ندانم که مرا آن‌که سرشت،از اهل بهشت کرد، یا دوزخ زشت؛

خیام

رباعی ۹۳

چون نیست مقام ما درین دهر مُقیم،پس بی می و معشوق خطایی است عظیم.

خیام

رباعی ۹۴

چون آمدنم به من نَبُد روز نخست،وین رفتنِ بی‌مراد عَزمی است درست،

خیام

رباعی ۹۵

چون عمر به سر رسد، چه بغداد چه بلخ،پیمانه چو پر شود، چه شیرین و چه تلخ؛

خیام

رباعی ۹۶

* جُز راهِ قَلَندرانِ میخانه مپوی،جز باده و جز سِماع و جز یار مجوی؛

خیام

رباعی ۹۷

* ساقی غمِ من بلند‌آوازه شده‌است،سرمستیِ من برون ز اندازه شده‌است؛

خیام

رباعی ۹۸

* تُنْگی میِ لَعْل خواهم و دیوانی،سَدّ‌ِ رَمَقی باید و نصف نانی،

خیام

رباعی ۹۹

* من ظاهرِ نیستی و هستی دانم،من باطنِ هر فراز و پستی دانم؛

خیام

رباعی ۱۰۰

از من رَمَقی به سعی ساقی مانده‌است،وَزْ صحبتِ خلق، بی‌وفاقی مانده‌است؛

خیام

رباعی ۱۰۱

ای بیخبران شکلِ مُجَسَّم هیچ است،وین طارَمِ نُهْ‌سپهرِ اَرْقَم هیچ است،