گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

خیام

رباعی ۱۰۲

دنیا دیدی و هر چه دیدی هیچ استو آن نیز که گفتی و شنیدی هیچ است

خیام

رباعی ۱۰۳

دنیا به مراد رانده گیر، آخِر چه؟وین نامهٔ عمر خوانده گیر، آخِر چه؟

خیام

رباعی ۱۰۴

* رندی دیدم نشسته بر خِنْگِ زمین،نه کفر و نه اسلام و نه دنیا و نه دین،

خیام

رباعی ۱۰۵

این چرخِ فلک که ما در او حیرانیمفانوس خیال از او مثالی دانیم

خیام

رباعی ۱۰۶

چون نیست زِ هر چه هست جُز باد به دستچون هست زِ هر چه هست نُقصان و شکست

خیام

رباعی ۱۰۷

بنگر ز جهان چه طَرْف بربستم؟ هیچ،وَز حاصلِ عمر چیست در دستم؟ هیچ،

خیام

رباعی ۱۰۸

از منزلِ کفر تا به دین، یک نفس است،وز عالم شک تا به یقین، یک نفس است،

خیام

رباعی ۱۰۹

شادی بطلب که حاصلِ عمر دمی است،هر ذرّه ز خاکِ کیقبادی و جَمی است،

خیام

رباعی ۱۱۰

تا زُهره و مَهْ در آسمان گشته پدید،بهتر ز میِ ناب کسی هیچ ندید؛

خیام

رباعی ۱۱۱

مهتاب به نور دامن شب بشکافتمی نوش، دمی خوشتر از این نتوان یافت

خیام

رباعی ۱۱۲

چون عهده نمی‌شود کسی فردا را،حالی خوش کن تو این دلِ سودا را،

خیام

رباعی ۱۱۳

این قافلهٔ عمر عجب می‌گذرد!دریاب دمی که با طَرَب می‌گذرد؛

خیام

رباعی ۱۱۴

هنگام سپیده‌دم خروس سحری،دانی که چرا همی‌کند نوحه‌گری؟

خیام

رباعی ۱۱۵

وقت سحر است، خیز ای مایهٔ ناز،نرمک‌نرمک باده خور و چنگ نواز،

خیام

رباعی ۱۱۶

هنگام صبوح ای صنمِ فرخْ‌پیبرساز ترانه‌ای و پیش آور می؛

خیام

رباعی ۱۱۷

صبح است، دمی بر می گلرنگ زنیم،وین شیشهٔ نام و ننگ بر سنگ زنیم،

خیام

رباعی ۱۱۸

روزی است خوش و هوا نه گرم است و نه سرد،ابر از رُخِ گلزار همی‌شوید گَرْد،

خیام

رباعی ۱۱۹

فصلِ گُل و طَرْفِ جویْبار و لبِ کِشْت،با یک دو سه تازه‌ دلبری حورسرشت؛

خیام

رباعی ۱۲۰

بر چهرهٔ گُل نسیمِ نوروز خوش است،در صَحنِ چمن رویِ دل‌افروز خوش است،

خیام

رباعی ۱۲۱

ساقی، گل و سبزه بس طربناک شده‌است،دریاب که هفتهٔ دگر خاک شده‌است؛

خیام

رباعی ۱۲۲

چون لاله به نوروز قدح گیر به دست،با لاله‌رخی اگر تو را فرصت هست؛

خیام

رباعی ۱۲۳

* هر گه که بنفشه جامه در رنگ زند،در دامنِ گل بادِ صبا چنگ زند،

خیام

رباعی ۱۲۴

برخیز و مخور غمِ جهانِ گُذران،خوش باش و دمی به شادمانی گذران

خیام

رباعی ۱۲۵

در دایرهِٔ سپهرِ ناپیدا غور،می نوش به خوشدلی که دور است به جور؛