گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

خیام

رباعی ۱۲۶

از درسِ علوم جمله بگریزی بِهْ،و اندر سرِ زلفِ دلبر آویزی به،

خیام

رباعی ۱۲۷

ایّامِ زمانه از کسی دارد ننگ،کاو در غمِ ایّام نشیند دلتنگ؛

خیام

رباعی ۱۲۸

* از آمدنِ بهار و از رفتنِ دی،اوراقِ وجودِ ما همی‌گردد طی؛

خیام

رباعی ۱۲۹

زان پیش که نامِ تو ز عالَم برودمی خور، که چو می به دل رسد غم برود؛

خیام

رباعی ۱۳۰

* ای دوست بیا تا غمِ فردا نخوریم،وین یک‌دمِ عمر را غنیمت شمریم؛

خیام

رباعی ۱۳۱

* تَن زن چو به زیرِ فَلَکِ بی‌باکی،می نوش چو در جهانِ آفت‌ناکی؛

خیام

رباعی ۱۳۲

* می بر کفِ من نِهْ که دلم در تاب است،وین عمرِ گریزپای چون سیماب است،

خیام

رباعی ۱۳۳

می نوش که عمرِ جاودانی این است،خود حاصِلَت از دوْرِ جوانی این است.

خیام

رباعی ۱۳۴

با باده نشین، که مُلْکِ محمود این است،وَزْ چنگ شنو، که لحنِ داوود این است؛

خیام

رباعی ۱۳۵

امروز تو را دسترس فردا نیست،و اندیشهٔ فردات به جز سودا نیست،

خیام

رباعی ۱۳۶

* دوْرانِ جهان بی می و ساقی هیچ است،بی زمزمهٔ نایِ عراقی هیچ است؛

خیام

رباعی ۱۳۷

تا کی غمِ آن خورم که دارم یا نه؛وین عمر به خوشدلی گذارم یا نه،

خیام

رباعی ۱۳۸

تا دست به اتفاق بر هم نزنیم،پایی ز نشاط بر سر غم نزنیم،

خیام

رباعی ۱۳۹

لب بر لب کوزه بردم از غایت آز،تا زو طلبم واسطهٔ عمرِ دراز،

خیام

رباعی ۱۴۰

خیام، اگر ز باده مستی، خوش باش؛با لاله‌رخی اگر نشستی، خوش باش؛

خیام

رباعی ۱۴۱

فردا علم نفاق طی خواهم کرد،با موی سپید قصد می خواهم کرد،

خیام

رباعی ۱۴۲

گردون نِگَری ز قدّ‌ِ فرسودهٔ ماست،جیحون اثری ز اشکِ پالودهٔ ماست،

خیام

رباعی ۱۴۳

عمرت تا کی به خود‌پرستی گذردیا در پیِ نیستی و هستی گذرد

خیام

رباعی شمارهٔ ۱

برخیز بتا بیا ز بهر دل ماحل کن به جمال خویشتن مشکل ما

خیام

رباعی شمارهٔ ۲

چون عهده نمی‌شود کسی فردا راحالی خوش دار این دل پر سودا را

خیام

رباعی شمارهٔ ۳

قرآن که مهین کلام خوانند آن راگه‌گاه نه بر دوام خوانند آن را

خیام

رباعی شمارهٔ ۴

گر می نخوری طعنه مزن مستان رابنیاد مکن تو حیله و دستان را

خیام

رباعی شمارهٔ ۵

هر چند که رنگ و بوی زیباست مراچون لاله رخ و چو سرو بالاست مرا

خیام

رباعی شمارهٔ ۶

ماییم و می و مُطْرِب و این کنجِ خرابجان و دل و جام و جامه پُر دُردِ شراب