گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

خیام

رباعی شمارهٔ ۵۵

آن را که به صحرای علل تاخته‌اندبی او همه کارها بپرداخته‌اند

خیام

رباعی شمارهٔ ۵۶

آن‌ها که کهن شدند و این‌ها که نواندهر کس به مراد خویش یک تک بدوند

خیام

رباعی شمارهٔ ۵۷

آن‌کس که زمین و چرخ و افلاک نهادبس داغ که او بر دل غمناک نهاد

خیام

رباعی شمارهٔ ۵۸

آرند یکی و دیگری بربایندبر هیچ‌کسی راز همی‌نگشایند

خیام

رباعی شمارهٔ ۵۹

اَجْرام که ساکنانِ این ایوان‌انداسبابِ تَرَدُّدِ خردمندان‌اند

خیام

رباعی شمارهٔ ۶۰

از آمدنم نبود گردون را سودوز رفتن من جلال و جاهش نفزود

خیام

رباعی شمارهٔ ۶۱

از رنج کشیدن آدمی حر گرددقطره چو کشد حبس صدف در گردد

خیام

رباعی شمارهٔ ۶۲

افسوس که سرمایه ز کف بیرون شدوز دستِ اَجَل بسی جگرها خون شد

خیام

رباعی شمارهٔ ۶۳

افسوس که نامهٔ جوانی طی شدو آن تازه‌بهارِ زندگانی دی شد

خیام

رباعی شمارهٔ ۶۴

ای بس که نباشیم و جهان خواهد بودنی نام ز ما و نی‌ نشان خواهد بود

خیام

رباعی شمارهٔ ۶۵

این عقل که در ره سعادت پویدروزی صد بار خود تو را می‌گوید

خیام

رباعی شمارهٔ ۶۶

این قافلهٔ عمر عجب می‌گذرددریاب دمی که با طرب می‌گذرد

خیام

رباعی شمارهٔ ۶۷

بر پشت من از زمانه تو می‌آیدوز من همه کار نانکو می‌آید

خیام

رباعی شمارهٔ ۶۸

بر چرخ فلک هیچ کسی چیر نشدوز خوردن آدمی زمین سیر نشد

خیام

رباعی شمارهٔ ۶۹

بر چشم تو عالم ارچه می‌آرایندمگرای بدان که عاقلان نگرایند

خیام

رباعی شمارهٔ ۷۰

بر من قلم قضا چو بی من رانندپس نیک و بدش ز من چرا می‌دانند

خیام

رباعی شمارهٔ ۷۱

تا چند اسیر رنگ و بو خواهی شد؟چند از پی هر زشت و نکو خواهی شد؟

خیام

رباعی شمارهٔ ۷۲

تا راهِ قلندری نپویی نشودرخساره به خونِ دل نشویی نشود

خیام

رباعی شمارهٔ ۷۳

تا زُهْره و مَه در آسمان گشت پدیدبهتر ز میِ ناب کسی هیچ ندید

خیام

رباعی شمارهٔ ۷۴

چون روزی و عمر بیش و کم نتوان کرددل را به کم و بیش دُژَم نتوان کرد

خیام

رباعی شمارهٔ ۷۵

حیی که به قدرت سر و رو می‌سازدهمواره همو کار عدو می‌سازد

خیام

رباعی شمارهٔ ۷۶

در دهر چو آواز گل تازه دهندفرمای بتا که می به‌اندازه دهند

خیام

رباعی شمارهٔ ۷۷

در دهر هر آن‌که نیم‌نانی دارداز بهر نشست آشیانی دارد

خیام

رباعی شمارهٔ ۷۸

دهقان قضا بسی چو ما کشت و درودغم خوردن بیهوده نمی‌دارد سود