گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

عطار

غزل شمارهٔ ۵۴۹

هرگز دل پر خون را خرم نکنی دانممجروح توام دانی مرهم نکنی دانم

عطار

غزل شمارهٔ ۵۵۰

درد دل را دوا نمی‌دانمگم شدم سر ز پا نمی‌دانم

عطار

غزل شمارهٔ ۵۵۱

من پای همی ز سر نمی‌دانماو را دانم دگر نمی‌دانم

عطار

غزل شمارهٔ ۵۵۲

بجز غم خوردن عشقت غمی دیگر نمی‌دانمکه شادی در همه عالم ازین خوشتر نمی‌دانم

عطار

غزل شمارهٔ ۵۵۳

کجا بودم کجا رفتم کجاام من نمی‌دانمبه تاریکی در افتادم ره روشن نمی‌دانم

عطار

غزل شمارهٔ ۵۵۴

زلف و رخت از شام و سحر باز ندانمخال و لبت از مشک و شکر باز ندانم

عطار

غزل شمارهٔ ۵۵۵

من این دانم که مویی می ندانمبجز مرگ آرزویی می ندانم

عطار

غزل شمارهٔ ۵۵۶

چو خود را پاک دامن می ندانممقامی به ز گلخن می ندانم

عطار

غزل شمارهٔ ۵۵۷

از عشق در اندرون جانمدردی است که مرهمی ندانم

عطار

غزل شمارهٔ ۵۵۸

چون نام تو بر زبان برانمصد میل به یک زمان برانم

عطار

غزل شمارهٔ ۵۵۹

گر در سر عشق رفت جانمشکرانه هزار جان فشانم

عطار

غزل شمارهٔ ۵۶۰

از در جان درآی تا جانمهمچو پروانه بر تو افشانم

عطار

غزل شمارهٔ ۵۶۱

ز تو گر یک نظر آید به جانمنباید این جهان و آن جهانم

عطار

غزل شمارهٔ ۵۶۲

ازین دریا که غرق اوست جانمبرون جستم ولیکن در میانم

عطار

غزل شمارهٔ ۵۶۳

درین نشیمن خاکی بدین صفت که منممیان نفس و هوا دست و پای چند زنم

عطار

غزل شمارهٔ ۵۶۴

دست می ندهد که بی تو دم زنمبی تو دستی شاد چون برهم زنم

عطار

غزل شمارهٔ ۵۶۵

چون ندارم سر یک موی خبر زانچه منمبی خبر عمر به سر می‌برم و دم نزنم

عطار

غزل شمارهٔ ۵۶۶

زهره ندارم که سلامت کنمچون طمع وصل مدامت کنم

عطار

غزل شمارهٔ ۵۶۷

دل ز عشقت بی خبر شد چون کنممرغ جان بی بال و پر شد چون کنم

عطار

غزل شمارهٔ ۵۶۸

قصهٔ عشق تو از بر چون کنموصل را از وعده باور چون کنم

عطار

غزل شمارهٔ ۵۶۹

دل ندارم، صبر بی دل چون کنمصبر و دل در عشق حاصل چون کنم

عطار

غزل شمارهٔ ۵۷۰

رفت وجودم به عدم چون کنمهیچ شدم هیچ نیم چون کنم

عطار

غزل شمارهٔ ۵۷۱

دل ز دستم رفت و جان هم، بی دل و جان چون کنمسر عشقم آشکارا گشت پنهان چون کنم

عطار

غزل شمارهٔ ۵۷۲

آه گر من زعشق آه کنمهمه روی جهان سیاه کنم