گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۸۳۵

بغیر دست دل خود که بود بر دستمنبود کس که زکوی تو رخت بربستم

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۸۳۶

ما دین و دل چو جم به کف جام داده ایمآغاز این بود که در انجام داده ایم

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۸۳۷

ما ز سودای گل و از بوستان آسوده ایمنوبهاری جسته ایم و از خزان آسوده ایم

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۸۳۸

زآن دهانم داد دشنامی که من می خواستمبعد عمری دید دل کامی که من می خواستم

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۸۳۹

در گلستان محبت گل داغی دارمکز گل یاسمن باغ فراغی دارم

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۸۴۰

بیا تا آفتاب می به ماه ساغر اندازیمز اخترهای رخشان طرح چرخ دیگر اندازیم

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۸۴۱

روزگاریست بمیخانه گذاری دارمبا سگان در آن خانه قراری دارم

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۸۴۲

عشق چوپان بود و ما همه عالم گله ایمحسن قصاب و به کشتن همگی یکدله ایم

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۸۴۳

همتی ای می فروشان تشنه کامم تشنه کامرحمتی بر خسته ای چون فیضتان عام است عام

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۸۴۴

به گلزار غم عشق تو من آن مرغ خاموشمکه شد از بیم گلچین نغمه پردازی فراموشم

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۸۴۵

ما گدایان در میخانه ایمدر گدایی شهره و افسانه ایم

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۸۴۶

چندان بکویت ما پا فشردیمتا سر باخلاص آنجا سپردیم

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۸۴۷

شب وصل است بیا باده به ساغر فکنیمخانه خلد است به ساغر می کوثر فکنیم

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۸۴۸

بتا از غمزه کافر ربودی چون دل و دینمبساط زهد و تقوی را همان بهتر که برچینم

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۸۴۹

همرهان همتی که نوسفرمرهروان مژده ای که بیخبرم

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۸۵۰

نیست راهی به حرم تا که مناجات بریمرخت ناچار سوی دیر خرابات بریم

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۸۵۱

چندیست که از زمزمه عشق خموشممطرب بزن آن پرده که چون نی بخروشم

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۸۵۲

من زفعل زشت خود ای همدمان مستوحشمخرقه آلوده دارم مستحق آتشم

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۸۵۳

مگو که شرح فراق تو را شماره نکردمشبی نشد که کناری پر از ستاره نکردم

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۸۵۴

به جانت ای جوان کز جان خویشت دوست تر دارمنپنداری که سر با تیغ از پای تو بردارم

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۸۵۵

آنروز که از خواب عدم دیده گشودیمجز دوست ندیدیم و دگر باره غنودیم

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۸۵۶

برآ زجامه نیل ای نگار سیم اندامکه شد مهی که در او بود جشن و عیش حرام

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۸۵۷

مطرب چه پرده زد که زپرده برآمدیمچون شمع بهر دادن جان باسر آمدیم

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۸۵۸

مطرب تو راه میزنی از ساز دلکشمساقی صفا دهد زمی صاف بیغشم