گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۱۲۰۷

وقتی ای جاذبه عشق نکردی کششیکه بزنجیر جنون سلسله ای را بکشی

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۱۲۰۸

به وصل تو نرسد کس به هیچ تقریبیبه وهم نیز نگنجیده ای به ترکیبی

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۱۲۰۹

ره مردم بزنی هر نفس از تلبیسیمگر ای صوفی سالوس تو خود ابلیسی

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۱۲۱۰

تویی آن گل که معروفی بهر گلشن به بیرنگیاگر چه از تو دارد رنگ نقش کلک ارژنگی

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۱۲۱۱

ای پری باز چه رفتت که به شکل بشریدر بشر دین و دلی هست مگر تا ببری

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۱۲۱۲

ز رعنایی چه نازد سروبن یا گل ز زیباییکه با سرو گل اندامی سری داریم و سودایی

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۱۲۱۳

تو را سزاست ببالا لباس داراییبکوب نوبت وحدت بکاخ یکتایی

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۱۲۱۴

حدیث درد دل ای باد با جانان من گفتیخطا کردی که این درد نهان با جان من گفتی

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۱۲۱۵

زاهد ز آب میکده پرهیز می کنیتیغ ریا به سنگ فسون تیز می کنی

سعدی شیرازی

رباعی شمارهٔ ۱۱

گر زحمت مردمان این کوی از ماستیا جرم ترش بودن آن روی از ماست

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۱۲۱۶

از هیچ کسی ساخته غیر از تو دهانیجز تو بخیالی که کند تنک میانی

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۱۲۱۷

چو اوست طالب بخشش چرا طلب نکنیچو دوست عیش پسندد چرا طرب نکنی

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۱۲۱۸

در پرده قانون چند بی فایده آویزیمطرب ره عشقی زن تا شور برانگیزی

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۱۲۱۹

ایکه مطبوع و شوخ و دلبندیاز چه با مات نیست پیوندی

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۱۲۲۰

بازآی به میخانه ظلمات چه می جوییاین گفت مرا هاتف ای خضر چه می گویی

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۱۲۲۱

بیار ساقی از آن می بدان نشان که تو دانیبه کام تشنه ما ریز آنچنانکه تو دانی

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۱۲۲۲

حور و فرشته خواندمت الحق که قابلینبود روا که گویمت از آب یا گلی

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۱۲۲۳

آفرینش چیست بحر و پیش او گردون حبابیما همه لب تشنگان و مانده بر نقش سرابی

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۱۲۲۴

مدتی شد که زیاران سر دوری داریما نداریم شکیب از تو صبوری داری

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۱۲۲۵

ای زمزمه عشق تو در هر سر و کوییوز یاد تو در هر گذری هایی و هویی

سعدی شیرازی

رباعی شمارهٔ ۱۲

وه وه که قیامت ست این قامت راستبا سرو نباشد این لطافت که تو راست

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۱۲۲۶

دلی نماند که ای فتنه از جفا نشکستیمصاحبیت نه کاز کین به ماتمش ننشستی

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۱۲۲۷

با داورت سخن چه بود روز داورییا خود بخون خلق بهانه چه آوری

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۱۲۲۸

من به تو مشتاق و تو پیوسته از من در نفوریبس عجب نبود که من ظلمت تو سرتا پای نوری