گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۳۹۰

می خورم خون که حنا آن کف پا می بوسدلب من تشنه آن است و حنا می بوسد

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۳۹۱

چو حسن سبز تمنای اهل دید بودمباش گو به چمن گل چو سرو و بید بود

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۳۹۲

گل به غفلت ز گلستان جهان برخیزدغنچه از خواب در ایام خزان برخیزد

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۳۹۳

عشق در هرجا نقاب از روی زیبا می کشدسرمه یعقوب در چشم زلیخا می کشد

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۳۹۴

ابر چشمم چون به عزم گریه دامان بشکندخنده در زیر لب گل های خندان بشکند

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۳۹۵

خراب نشیه آن لب می و مینا نمی داندبه راه شوق او خورشید سر از پا نمی داند

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۳۹۶

به کوی عشق اسیران به بوی یار روندکه بلبلان به چمن از پی بهار روند

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۳۹۷

ازین حسرت که دور از دامن دلدار می ماندز شیون پنجه دستم به موسیقار می ماند

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۳۹۸

بی لب او باده بر طبع ایاغم می خوردنکهت گل بی رخ او بر دماغم می خورد

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۳۹۹

شد بهار و شمع با گل آشنایی می کندآشنایی از برای روشنایی می کند

سعدی شیرازی

رباعی شمارهٔ ۵۵

وقت گل و روز شادمانی آمدآن شد که به سرما نتوانی آمد

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۴۰۰

زاهد امشب تا سحر با ما شراب ناب زدساغری هر دم به طاق ابروی محراب زد

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۴۰۱

سیل ویرانی ز کنج خانه ما می بردبرق فیض خرمن از یک دانه ما می برد

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۴۰۲

مرا ز بزم خود آن پر عتاب می راندچو سایه کز بر خود آفتاب می راند

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۴۰۳

درد ما خسته دلان تن به مداوا ندهدصندل آن به که دگر دردسر ما ندهد

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۴۰۴

جا به هر دل که گرفت او دگر از جا نرودعکسش از آینه چون صورت دیبا نرود

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۴۰۵

با لطف ساعدت ید بیضا نمی رسدپیش لبت سخن به مسیحا نمی رسد

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۴۰۶

می حرام محتسب بادا که بی ما می خورددارد آب زندگی چون خضر و تنها می خورد

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۴۰۷

دلم آشفتگی در کار هرکس دید می لرزدچو شمع صبح می میرد دل خورشید می لرزد

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۴۰۸

شد بهار و باغبان دیگر در دکان گشودمایه ی خود گلفروش از گوشه ی دامان گشود

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۴۰۹

باغبان خلد از گلزار ما گل می بردهمچو تخم گل به تحفه تخم بلبل می برد

سعدی شیرازی

رباعی شمارهٔ ۵۶

در چشم من آمد آن سهی سرو بلندبربود دلم ز دست و در پای افکند

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۴۱۰

دلم چو غنچه ز گلگشت باغ می گیردچو لاله دامنم از آب داغ می گیرد

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۴۱۱

رونق ناموس را چون عشق رسوا بشکندنام یوسف چون بری رنگ زلیخا بشکند