گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۵۴۳

زلفت ز من حزین گریزداین خوشه ز خوشه چین گریزد

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۵۴۴

ز مرگم گر غبار غم که در دل بود برخیزدچو شمع کشته از لوح مزارم دود برخیزد

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۵۴۵

بی نیازی عارفان را کارسازی می کندسرو از آزادی خود سرفرازی می کند

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۵۴۶

از فروغ چهره گلخن را چو گلشن می کنداز نگاه گرم شمع کشته روشن می کند

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۵۴۷

سرشک شوق تو آبی به جوی ما آوردغبار کوی تو رنگی به روی ما آورد

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۵۴۸

با عشق کی مراتب امید شد بلندگردید سایه پست چو خورشید شد بلند

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۵۴۹

دلم آن زلف سیه برد و تغافل داردکه سر زلف ندارد خم کاکل دارد

سعدی شیرازی

رباعی شمارهٔ ۷۰

سودای تو از سرم به در می نرودنقشت ز برابر نظر می نرود

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۵۵۰

دود از جگرم زمزمه ی چنگ برآورداین نغمه ندانم به چه آهنگ برآورد

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۵۵۱

در چمن شمشاد من گر شانه بر کاکل زندباد از هر سو که آید طعنه بر سنبل زند

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۵۵۲

قلم من که سخن با ورق دل داردهمچو خورشید بسی صفحه ی باطل دارد

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۵۵۳

می کشان در انجمن چون حرف لعل او زنندشیشه و پیمانه از مستی به هم پهلو زنند

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۵۵۴

به هر چمن که دلم با فغان درون آیدز داغ لاله ی او تا به حشر خون آید

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۵۵۵

به بزم وصل دل من ز جا نمی جنبدسرم چو سرو به رقص است و پا نمی جنبد

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۵۵۶

من این دردی که دارم چاره اش آن سیمتن باشدعلاج ضعف بیماران دل سیب ذقن باشد

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۵۵۷

به عمر خضر تغافل ز بی نیازی کردچو شانه هرکه به آن زلف دستبازی کرد

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۵۵۸

لبت چون غنچه دلتنگی نداردچو گل روی تو یکرنگی ندارد

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۵۵۹

به دل هر چیز بیند عشق آتشخو بسوزاندز گرمی در تن بیمار این تب مو بسوزاند

سعدی شیرازی

رباعی شمارهٔ ۷۱

من گر سگکی زان تو باشم چه شودخاری ز گلستان تو باشم چه شود

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۵۶۰

در عشق دلم را به جبین نقش وفا بودبر سنگ زدم آینه را عیب نما بود

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۵۶۱

چو آهم گرم گردد دوست از دشمن نمی داندکه آتش تند چون شد آب از روغن نمی داند

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۵۶۲

نماند باده و آن تندخو نمی آیدبهار آمد و گل رفت و او نمی آید

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۵۶۳

از خون خویش می به ایاغ تو می کنندگل ها شکفتگی به دماغ تو می کنند

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۵۶۴

گل ز رخسار تو رنگ و بو به دامن می کشدلاله از شوق تو همچون شمع گردن می کشد