گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۵۶۵

آنکه چون گل غیر جام لعل دورانش ندادآب را جز در سفال آخر چو ریحانش نداد

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۵۶۶

یاد روی او کتانم را لباس ماه کردعشق او آیینه ام را روشناس آه کرد

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۵۶۷

اسیر عشق از کف ساغر خوناب نگذاردبمیرد تشنه و چون موج لب بر آب نگذارد

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۵۶۸

اهل عالم که ز اقبال هما می گوینداز کسی هرچه ندیدند چرا می گویند

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۵۶۹

نه جا در باغ و بستانی نه ره در گلشنی دارندبنازم خرقه پوشان را که پرگل دامنی دارند

سعدی شیرازی

رباعی شمارهٔ ۷۲

چون صورت خویشتن در آیینه بدیدوان کام و دهان و لب و دندان لذیذ

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۵۷۰

مطرب این مجلس امشب راه دل ها می زندچنگ بر طنبور و ناخن بر دل ما می زند

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۵۷۱

عشق از سرم چو شور ز میخانه کم نشدآه از دلم چو گرد ز ویرانه کم نشد

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۵۷۲

چون خم می امشب از مستی دلم در جوش بوددر نوازش کردنم دست سبو بر دوش بود

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۵۷۳

خطش به تازه باعث ناز و نیاز شدکوتاه کرد زلف و حکایت دراز شد

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۵۷۴

سرم چو گوی به میخانه بی درنگ دوددلم چو گوهر غلتان به تار چنگ دود

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۵۷۵

کسی کو تا ز کار اهل همت سر برون آردبرد سر در کلاه فقر و از افسر برون آرد

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۵۷۶

جز خم می کو کسی تا چاره ی پیری کندعقل افلاطون در اینجا سست تدبیری کند

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۵۷۷

چه رنگ ها که ازین سیمتن شکسته شودچه عهدها که ازین دلشکن شکسته شود

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۵۷۸

ننگ مستی تا به کی قدر کمالم بشکندنام توبه در دهن چون حرف لالم بشکند

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۵۷۹

ای دریده ز تو گل پیرهن خون آلودلاله را داغ تو تعویذ تن خون آلود

سعدی شیرازی

رباعی شمارهٔ ۷۳

گر تیر جفای دشمنان می آیددل تنگ مکن که دوست می فرماید

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۵۸۰

از قفای زلف مشکین تو عنبر می دوددر رکاب حلقه گوش تو گوهر می دود

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۵۸۱

اضطراب دلم از شوق تو دیدن داردمرغ بسمل چه هنر غیر تپیدن دارد

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۵۸۲

گل پی نکهت او دست دعا کرد بلندشمع گردن به ره باد صبا کرد بلند

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۵۸۳

در ره عشق بتان جان ز بلا نتوان بردسر درین راه به همراهی پا نتوان برد

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۵۸۴

ز بالین همنشینم هر نفس غمناک برخیزدنشیند غنچه و چون گل گریبان چاک برخیزد

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۵۸۵

چه عیش ها که اسیران به وصل ساز کنندسرشک اگر بگذارد که چشم باز کنند

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۵۸۶

شکفته گل ز بر خار ما همیشه رودچو موج کوچه دهد سنگ ما که شیشه رود