گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۵۸۷

اهل میخانه گلاب از گل صهبا گیرندعرق فتنه ز درد ته مینا گیرند

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۵۸۸

جان فراوان است اگر جانانه ای پیدا شودخانه بسیار است اگر هم خانه ای پیدا شود

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۵۸۹

می تا به کی ز رنگم در زیر ننگ باشدآیینه از سرشکم گرداب زنگ باشد

سعدی شیرازی

رباعی شمارهٔ ۷۴

من چاکر آنم که دلی بربایدیا دل به کسی دهد که جان آساید

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۵۹۰

از جهان هرکه چو ما خرقه بدوشان گذردچشم بر هم نهد از سرمه فروشان گذرد

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۵۹۱

در گلستانی که هر زاغی خوش آوازی کندبلبل آن بهتر که ترک نغمه پردازی کند

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۵۹۲

رهنمای مقصد هرکس توکل می شودهمچو ابراهیمش آتش لاله و گل می شود

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۵۹۳

نگذرد فتنه ز راهی که پی او باشداز برای چه کسی این همه بدخو باشد

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۵۹۴

مرا معانی کوتاه دلپسند نباشدچو کر نمی شنوم تا سخن بلند نباشد

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۵۹۵

برای طعنه ی ما این همه چه در جوشندکه عاقلان همه دیوانه ی قبا پوشند

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۵۹۶

در سر کوی تو جمعند پریشانی چندبند بر بند قبا بافته عریانی چند

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۵۹۷

جرعه ای تا می خورد خون در ایاغم می کندتا دماغی می رساند بی دماغم می کند

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۵۹۸

زین گلستان تا قیامت جوش بلبل کم مبادچون پیمبر سایه ی ابر از سر گل کم مباد

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۵۹۹

بی تو معموره ی دل رو به خرابی داردمو به مویم ز جنون سلسله تابی دارد

سعدی شیرازی

رباعی شمارهٔ ۷۵

این ریش تو سخت زود برمی آیدگرچه نه مراد بود برمی آید

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۶۰۰

خروش فتنه ای از روزگار می آیدچو بانگ سیل که از کوهسار می آید

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۶۰۱

پرتوی هردم به دل فیض الهی افکندوقت آن آمد که داغ ما سیاهی افکند

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۶۰۲

دلم امشب ز جنون چون خم می جوشان بودچون گلم چاک گریبان ز هم آغوشان بود

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۶۰۳

سری دارم چو مغزش در میان دردولی همچون گره بسته در آن درد

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۶۰۴

می کشان روی تمنا کی به زمزم می نهندجام می گیرند و منت بر سر جم می نهند

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۶۰۵

از چشم من خیال تو بیرون نمی رودلیلی ز پیش دیده مجنون نمی رود

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۶۰۶

می بده ساقی که حسن باغ و بستان می رودچون تذرو جسته فصل گل شتابان می رود

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۶۰۷

چو گل به آب روان شد چو می به تاب آمدچو اشک رفت ز چشم من و چو خواب آمد

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۶۰۸

آیینه را چو نوبت دیدار می رسدفصل بهار سبزه زنگار می رسد