شمارهٔ ۶۰۶

چون تذرو جسته فصل گل شتابان می رود

شاهدان باغ از بس شوخ چشم افتاده اند

گل به پای خویش از گلبن به دامان می رود

راه کنعان را زلیخا بسته همچون رهزنان

می رود گر بویی از راه بیابان می رود

بس که دارد شوق شورش از محیط دیده ام

هر زمان موجی به استقبال طوفان می رود

بی تماشای گل روی تو از گلشن سلیم

چون نسیم سنبل زلفت پریشان می رود