شمارهٔ ۵۷۰

چنگ بر طنبور و ناخن بر دل ما می زند

این که در دیر مغان منصور جا دارد بس است

از چه دیگر پیش مستان حرف بی جا می زند

کوهکن در عاشقی زد تیشه خود را به سر

من دل دیوانه ای دارم که بر پا می زند

در نظر کی آیدش یک قطره آب گهر

چون شناور آنکه پشت پا به دریا می زند

در رکاب آن سوار مست می خواهد دود

سرو دامن ورنه از بهر چه بالا می زند

از غبار دیده یعقوب هر ساعت سلیم

مشت خاکی رشک بر چشم زلیخا می زند