گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۸۰۵

خوش آن روزی که بر آن طره های مشک بو پیچمدو عالم را دهم از دست و بر یک موی او پیچم

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۸۰۶

ما راه فغان بر دل ناشاد گرفتیمچون سرمه سر راه به فریاد گرفتیم

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۸۰۷

چو بلبل باعث شوریده گفتاری نمی دانمچو گل تقریب این آشفته دستاری نمی دانم

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۸۰۸

از زمین آزرده ام وز آسمان رنجیده امدوستان رنجیده ام زین دشمنان رنجیده ام

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۸۰۹

به دیده چند ز نقش تو گل بر آب زنمچو می به یاد لبت موج اضطراب زنم

سعدی شیرازی

رباعی شمارهٔ ۹۶

هر سروقدی که بگذرد در نظرمدر هیأت او خیره بماند بصرم

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۸۱۰

به جامم باده ناب است و خون دل هوس دارمنمی خواهم گل از کس تا به داغی دسترس دارم

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۸۱۱

هوای توست در سر سایه گل را نمی دانممرا روی تو می باید گل و مل را نمی دانم

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۸۱۲

ز بی پروایی چشمت دل آزرده ای دارملبت هرگز نمی گوید نمک پرورده ای دارم

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۸۱۳

منم که با می و مطرب همیشه در جنگمچو شمع می دهد از حال من خبر رنگم

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۸۱۴

ما همچو گل به چاک گریبان نشسته ایمچون لاله در لباس شهیدان نشسته ایم

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۸۱۵

چو سوسن از حدیث آرزوی دل زبان بستمچو زخم به شده چشم از تماشای جهان بستم

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۸۱۶

به کویت چون توانم من به این حال خراب آیمکه از بس ضعف نتوانم ترا یک شب به خواب آیم

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۸۱۷

گر امید رحمی از فریادرس می داشتملب نمی بستم ز افغان تا نفس می داشتم

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۸۱۸

از جنون عاشقی هرگز وطن نشناختمتا بیابان بود ذوق انجمن نشناختم

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۸۱۹

چو گل از هر طرف چاک دگر دارد گریبانمز رسوایی چو صحرا سترپوشم نیست دامانم

سعدی شیرازی

رباعی شمارهٔ ۹۷

شبهای دراز بیشتر بیدارمنزدیک سحر روی به بالین آرم

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۸۲۰

جرعه ای ریز که تا چاره خمیازه کنیمبوسه ای ده که به آن لب نمکی تازه کنیم

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۸۲۱

بس که گشتم ناتوان هرگه صفیری می کشماز دل مجروح پنداری که تیری می کشم

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۸۲۲

ز من مپرس چه از روزگار می خواهمچه چیز دارد از او وصل یار می خواهم

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۸۲۳

گه ز شوق او در آتش گاه در خون می رویمخضر کو تا بنگرد این راه را چون می رویم

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۸۲۴

عاشقم از ناله نتوانم زمانی تن زنمگر کنند از ناله منعم بر در شیون زنم

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۸۲۵

خویش را از بس به تیغ موج این دریا زدمجای ناخن بر تن من نیست بر هر جا زدم

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۸۲۶

چون گره جا در خم آن زلف دلکش کرده ایمپای خود پیچیده در دامن فروکش کرده ایم