شعرِ فارسی

مرا ز دیده چه حاصل مگر به روی تو دیدن

شمارهٔ ۹۷۹

مرا چه فایده از دل مگر ز جز تو بریدن

چه خوش باشد پس از هجران کشیدن

شمارهٔ ۹۸۰

ملاقات عزیزان بازدیدن

ز بام مسجد الأقصی مؤذن

شمارهٔ ۹۸۱

چو قامت گفت نتوان بود ساکن

ای عشق می توانی بر کل و جزو ما زن

شمارهٔ ۹۸۲

حاجات ما روا کن فالی برین دعا زن

عاقله ی عقل چیست مظلمه ی مرد و زن

شمارهٔ ۹۸۳

هم نفس عشق باش بیش دگر دم مزن

ای عشق پروریده تو را درکنار حسن

شمارهٔ ۹۸۴

وی رسته سر و قد تو بر جویبار حسن

گر بگویم که شد از نور تجلی روشن

شمارهٔ ۹۸۵

همه جای و جهت و بام و در کلبه ی من

ای دل درمانده به حبس وطن

شمارهٔ ۹۸۶

لاف سرا پرده ی بالا مزن

آخر ای ظالم خدا را یاد کن

شمارهٔ ۹۸۷

بنده را بند غم آزاد کن

ای پیک مشتاقان بگو امشب بدان پیمان شکن

شمارهٔ ۹۸۸

کز دوستان معتقد شوخی مکن دل بر مکن

ماه رویا قصد جان مردم بی دل مکن

شمارهٔ ۹۸۹

کار بر بی چارگان ممتحن مشکل مکن

ای دل نمی گفتم تورا با عشق خود بینی مکن

شمارهٔ ۹۹۰

آنجا که باشد نی شکر دعوی شیرینی مکن

ای دل حصار همت مردان پناه کن

شمارهٔ ۹۹۲

دنیا و دین به مرتبه تسلیم راه کن

گر هیچ می توانی ما را حمایتی کن

شمارهٔ ۹۹۳

پیوند جان خود را با ما عنایتی کن

با پای لطف نگارا به کوی ما گذری کن

شمارهٔ ۹۹۴

به چشم رحم خدا را به سوی ما نظری کن

گر هیچ می توانی ای دل گزارشی کن

شمارهٔ ۹۹۵

با حامی عنایت ما را سپارشی کن

ای قامت تو قیامت من

شمارهٔ ۹۹۶

قد تو شکسته قامت من

آب روی خود ببردم در میان انجمن

شمارهٔ ۹۹۷

از چه از من راست بشنو از دل بی خویشتن

کنج خرابات عشق جای من و گنج من

شمارهٔ ۹۹۸

خواه زمان بر زمین خواه زمین بر زمن

هر شب از ایوان به کیوان بگذرد فریاد من

شمارهٔ ۹۹۹

هر زمان در موج خون افتد دل ناشاد من

مرا جانانه ای باید که باشد غم گسار من

شمارهٔ ۱۰۰۰

میان نازکش باشد همه شب در کنار من

ببین هلال محرم بخواه ساغر راح

شمارهٔ ۲۳

که ماه امن و امان است و سال صلح و صلاح

حمد و ثنایی که روایح ذکر آن چون ثنایای صبح برنکهت دهان گل خنده زند و شکر و سپاسی که فوایح نشر آن چون نسیم صبا جعده و طرة سنبل شکند ذات پاک کریمی را که از احاطت بلطایف کرمش نطق را نطاق تنگ آمده قدیمی که عقل ببارگاه کبریاء قدمش قدمی فرا پیش ننهاد بصیری که درمشکاة زجاجی بصر بچراغ ادراک پرتو جمال حقیقتش نتوان دید سمیعی که در دهلیز سمع از گنبدخانة وهم و خیال صدای منادی عظمتش نتوان شنید زواهر علوی را با جواهر سفلی در یک رشتة ترتیب وجود او کشید نهاد آدم را که عالم اصغرست از سلسلة آفرینش در مرتبة اخری او انداخت جل جلاله و تعالی و عم نواله و توالی و درود و تحیات و سلام و صلواتی که از مهب انفاس رحمانی با نفحات ریاض قدس همعنایی کند بر روضة مطهر و تربت معطر خواجة وجود و نخبه و نقاوة کل ما هو موجود که رحمت از سدنة خوابگاه استراحت اوست و رضوان از خزنة خلوت سرای سلوت او رحمتش همه شب مشعلة نور درفشاند و رضوانش گرد نعلین بگیسوی حور افشاند بر تعاقب ایام و لیالی متتابع و متوالی

مقدمه

سلام الصب کل صباح یوم

فهرست الابواب

باب اول در تعریف کتاب و ذکر واضع و بیان اسباب وضع آن باب دوم در ملک نیکبخت و وصایا که فرزندان را بوقت موت فرموده