شعرِ فارسی

تیغ تو که همچو مرگ مردم خوارست

شمارهٔ ۹۶

بر پایۀ تخت سلطنت مسمارست

گفتم که مرا بر تو ببوسی نازست

شمارهٔ ۹۷

گفتا که زرت چاره اراینت آزست

اندیشۀ تو چو در دل ما بنشست

شمارهٔ ۹۸

دلرا همه آز و آرزوها بنشست

این اشک که مونس من غمناکست

شمارهٔ ۹۹

در کوی تو بامن وطنش در خاکست

زلف که هزار عهد محکم بشکست

شمارهٔ ۱۰۰

پشت و دل صفدران عالم بشکست

دی گفت مرا اسب در آنت چه شکست

شمارهٔ ۱۰۱

کاصطبل تو از زاویه های فلکست

بی مرگی اگر چه آشنایی مرگ است

شمارهٔ ۱۰۲

از دست مده که آن نوای مرگ است

از عشق دهانت دل مسکین تنگست

شمارهٔ ۱۰۳

گفتند فراخست و دلم زین تنگست

هر چند که روی لاله بس دلگسلست

شمارهٔ ۱۰۴

در هجر تو چشم من زر و بیش خجلست

غمهای فراخ من نه در خورد دلست

شمارهٔ ۱۰۵

گرم آتشی من از دم سرد دلست

بی روی تو شادی همه در درد دلست

شمارهٔ ۱۰۶

و احوال زمانه سر بسر درد دلست

در حضرت عشق هر که او مقبولست

شمارهٔ ۱۰۷

هر آرزویی که او کند مبذولست

دلدار مرا ز هر چه خوشتر چشمست

شمارهٔ ۱۰۸

زان روی مرا همه نظر بر چشمست

شمعم من اگر چه ز آتشم رنج تنست

شمارهٔ ۱۰۹

هجران ویم بتر ز گردن زدنست

تیغ تو که لب تا لب او دندانست

شمارهٔ ۱۱۰

دندان اجل در لب او پنهانست

از بس که رخ لاله خوش و خندانست

شمارهٔ ۱۱۱

چشم تر نرگس اندر و حیرانست

وقتی که درو راحت درویشانست

شمارهٔ ۱۱۲

از من بشنو گر بتوانی دانست

آن بت که سوی دهانش رهبر سخنست

شمارهٔ ۱۱۳

نسرین بر و پسته لب و شکر سخنست

شیرین دهنت که تنگنای سخنست

شمارهٔ ۱۱۴

باماش مضایقت برای سخنست

شادی زمانه عاشق طبع منست

شمارهٔ ۱۱۵

اندیشۀ غم چه لایق طبع منست

درد تو دوای دل وارون منست

شمارهٔ ۱۱۶

آسایش اندرون و بیرون منست

این خشک گیا که زرد چون روی منست

شمارهٔ ۱۱۷

ریزنده و جای جای جون موی منست

گر شرح دهم که بی تو کارم چونست

شمارهٔ ۱۱۸

یا حالت چشم اشک بارم چونست

شمارهٔ ۱۱۹ - و قال ایضاً فی حالة قتله

دل خون شد و شرط جان گدازی اینستدر خدمت او کمینه بازی اینست