شعرِ فارسی

هر لحظه دل اندر هوسی نتوان بست

شمارهٔ ۷۱

دل در هوسی هر نفسی نتوان بست

رنگ رخ زر ز سکۀ دولت تست

شمارهٔ ۷۲

خون در رگ کان ز جودیی منت تست

زلف تو که در سیه گری چا کرتست

شمارهٔ ۷۳

گویی که ز مشک افسری بر سر تست

چشم تو که بیماری او ننهفتست

شمارهٔ ۷۴

در خیره کشی طاق فلک را جفتست

از روی تو زلف پاره یی بگرفتست

شمارهٔ ۷۵

هر حلقه ازو کناره یی بگرفتست

ای آنکه زمانه کمترین بندۀ تست

شمارهٔ ۷۶

خورشید غلام رای درخشنده تست

شمارهٔ ۷۷ - فاجابه

خورشید غلام رای رخشنده تستهر کوست خداوند هنر بنده تست

خون خوارۀ مهربان غمزه تست

شمارهٔ ۷۸

مرد افگن و مست و ناتوان غمزۀ تست

چون تیغ زند اجل سپرها هیچست

شمارهٔ ۷۹

وین حشمت و جاه و مال وزرها هیچست

اشکم که ز خون این دل ناشادست

شمارهٔ ۸۰

از بی آبی ز چشم من افتادست

آتش که همه دلی ازو ناشادست

شمارهٔ ۸۱

بنیاد سرافرازی او بر بادست

گر مهرۀ ما از تو جدا افتادست

شمارهٔ ۸۲

این نیز هم از طالع ما افتادست

آن غنچۀ گل نگر چه چست افتادست

شمارهٔ ۸۳

بر داشته آخر و نخست افتادست

در پای تو دل گرچه زبون افتادست

شمارهٔ ۸۴

در جستن وصل بین که چون افتادست

هر کجا که ز مهرت نظری افتادست

شمارهٔ ۸۵

سودازده یی بر گذری افتادست

گر افتدم آن ماه شبی مست بدست

شمارهٔ ۸۶

بسپارم جان خود بدو دست بدست

عشق تو ز لطفها که با ما کردست

شمارهٔ ۸۷

چشمم صدف لؤلؤ لالا کردست

اشکم که ز خون چو دردی شیره شدست

شمارهٔ ۸۸

وز رفتن او دو چشم من خیره شدست

هر کجا که دلی هست ز غم فرسودست

شمارهٔ ۸۹

کس نیست که از رنج جهان آسودست

در عمر مرا با تو شبی خوش بودست

شمارهٔ ۹۰

زان وقت هنوز چشم من نغنودست

گر لاله بهجران تو خوشدل بودست

شمارهٔ ۹۱

خون جگرش نگر که چون پالودست

از حلقۀ گوش تو دلم را خبرست

شمارهٔ ۹۲

کین تندی طبعت همه از بهر زرست

در بند جهان کسی که او بیشترست

شمارهٔ ۹۳

چون زلف تو آشفته و آسیمه سرست

تا تنگ دلم جای تو خوش پسرست

شمارهٔ ۹۴

الحق ز خوشی دلم چو تنگ شکرست