شعرِ فارسی

شمارهٔ ۲۷۳ - ایضا له

مجلس سامی مجد الدینی ای کان هنرچونی از رنج و صداع و زحمت بسیار من

شمارهٔ ۲۷۴ - وله ایضا

آه از این زندگی ناخوش منوز دل و خاطر مشوش من

شمارهٔ ۲۷۵ - وله ایضا

مژده کاقبال تو ز ناگه دادش نیک در خور دشمن

شمارهٔ ۲۷۶ - وله ایضا

بجز از غصه های مشکل منچیست از روزگار حاصل من

شمارهٔ ۲۷۷ - ایضا له

سرورا رسم تصوف آن بودکز تو می بیند دل اگاه من

شمارهٔ ۲۷۸ - ایضا له

برون رفتم از خانه دی نگهبانتهی بود از آیندگان کوی من

شمارهٔ ۲۷۹ - و له ایضاً

ای کف راد تو معمار جهانجاودان بادا معمار چنین

شمارهٔ ۲۸۰ - وله ایضاً

ای ز تو کار همه کس بر مرادتا کی آخر کار ما باشد چنین

شمارهٔ ۲۸۱ - و له ایضاً

ای به گه جود چو گل تازه روداده کفت آرزوی آرزو

شمارهٔ ۲۸۲ - وله ایضا

ای ز گردون بشرف برده سبقوز عطارد بهنر برده گرو

دو چیز من بدعا خواستم همی ز خدای

شمارهٔ ۲۸۳

کمی عمر عدو و فزونی زر تو

شمارهٔ ۲۸۴ - ایضاً له

ای خداوندی که هر ساعت دل و دست ستمبشکند از عدل تو چون شکر از گفتار تو

شمارهٔ ۲۸۵ - ایضا له

ای خبر داری که شوخان جهانعاجزند از دیدۀ بی شرم تو

شمارهٔ ۲۸۶ - ایضا له

بس کن ای سرد ناخوش احمقچند و تا چند حیلت و فن تو

شمارهٔ ۲۸۷ - .له ایضا

آن زن که پریر آمد در عقد نکاحتبر مدحت او بود زبان در دهن تو

شمارهٔ ۲۸۸ - ایضا له

خواجه مختص ز بس که مختصرستچشم بیننده غافل آمد از و

شمارهٔ ۲۸۹ - ایضا له

هر کو به هنر کند مباهاتیا فخر آرد به فضل و خامه

شمارهٔ ۲۹۰ - ایضا له

خواجگانی که پیش ازین بودندعرض خود داشتند نیک نگاه

شمارهٔ ۲۹۱ - وله ایضا

بغربت اندر اگر صد هزار سیم و زرستهنوز از آن وطن خویش بیت احزان به

شمارهٔ ۲۹۲ - و له ایضا فی صفة صندوقچه

ای از پی حل و عقد دایمدر بند و گشایش او فتاده

شمارهٔ ۲۹۳ - ایضا له

ای خواجه بدیدمت دل توچون عارض یار تست ساده

شمارهٔ ۲۹۴ - ایضا له

ای همه انصاف عالم تعبیه در حکم توجور من از حد گذشت انصاف جان من بده

شمارهٔ ۲۹۵ - وله ایضا

پسر زر دوز آن کندۀ شوخآن ز عشق در می زر مرده

شمارهٔ ۲۹۶ - و له ایضاً

ای سرا پرده بر فلک بردهعصمت از جوهر ملک برده