شعرِ فارسی

بخش ۱۷ - سه اندزر

سه باب است هر سه مبین کنمبه عین الحقایق معین کنم

بخش ۱۸ - دو تعلیم

گروه سه دیگر جهان گشتگانهمه پخته کاران آغشتگان

یکی بود در شهر تون پیش ازین

بخش ۱۹ - حکایت

که از صحبتش خلق بودی حزین

بخش ۲۰ - می، جوان‌مردِ نامرد

غرض آن که بر هرچه عادت کنیضرورت به عادت اعادت کنی

بخش ۲۱ - ادب میزبانی

چو در خانه مهمان بری از پگاهحجاب تکلف برافگن ز راه

بخش ۲۲ - به مستی سواری مکن

به پایان مستی سواری مکنسبک ساری و بی قراری مکن

بخش ۲۳ - حذر از ناجنس

مکن تا توانی به ناجنس میلمنه خانه بنیاد بر راه سیل

بخش ۲۴ - در جستن یار هم‌جنس

نشاید بر اسرار کردن ستیزچو در مانی از چاره کردن گریز

بخش ۲۵ - نو باده

به نوباده هر هفته یاری مکنبه هم بر مزن عهد یار کهن

بخش ۲۶ - صبوحی

صبوح آفت مغز و ضعف دل استولی طبع برنا بدان مایل است

بخش ۲۷ - آیین اهل عراق

شنیدم که فرمان دهان عراقبه هر گه که افتاد صبوح اتفاق

بخش ۲۸ - اهلیّت باده خواران

چو می روح بخشی نیاید به دستدریغا که بر دست ناکس بدست

بخش ۲۹ - سخا به مستی

به مستی سخاوت بود نا پسنداگر عاقلی بشنو این طرفه پند

سرآشفته ای مست خود رای بود

بخش ۳۰ - حکایت

که در کشمرش پیش از این جای بود

بخش ۳۱ - حفظ اعتدال

کسی را که می دم به دم می خوردنماند ازاو هیچ تا بنگرد

بخش ۳۲ - می، سلطان بیدادگر

مکن اعتماد ای پسر بر شرابز سلطان بیدادگر اجتناب

بخش ۳۳ - نقل شراب

اطبا ز نقل اندک آورده اندبه مقدار حاجت صفت کرده اند

بخش ۳۴ - حفظ دندان

چو نقلی گرفتی به دندان تنگگراینده تسکین پذیرد به سنگ

بخش ۳۵ - کرامات می

ندیدیم هرگز به عمر درازدر بسته بر می که نگشود باز

گذر بودمان بر براکوه تون

بخش ۳۶ - حکایت

ز شهر آمدیم از سحرگه برون

برون آمدیم از نشابور مست

بخش ۳۷ - حکایت

سراسیمه و رفته دل ها ز دست

بخش ۳۸ - مقامات می خوارگان

ندانی اگر هیچ بویی بریمقامات میخوارگان سرسری

ربا خواره ای بود بیدانیی

بخش ۳۹ - حکایت

چه گویم چنانی که می دانیی

بخش ۴۰ - خلوت آباد حکیم

مرا هر چه با خویشتن بودمینه در مجلس انجمن بودمی