ناهید

گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر
جلال الدین محمد مولوی۶۸۴۷ شعر
عطار نیشابوری۵۰۶۴ شعر
جامی۳۳۹۱ شعر
بیدل دهلوی۲۸۲۸ شعر
شاه نعمت‌الله ولی۲۷۰۱ شعر
اهلی شیرازی۲۶۴۹ شعر
امیرخسرو دهلوی۲۱۹۸ شعر
ابن یمین فریومدی۲۱۳۹ شعر
سعدی شیرازی۲۰۸۵ شعر
صفی علیشاه۱۸۹۵ شعر
خواجوی کرمانی۱۸۲۸ شعر
همهٔ شاعران

قالب‌های شعری

حال‌وهوا

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

قدسی مشهدی

پرهیز ده ز هجر گرفتار خویش را

شمارهٔ ۳۹

بنگر شکسته رنگی بیمار خویش را

قدسی مشهدی

سخن ز غیر مپرسید بینوایی را

شمارهٔ ۴۰

که کرده ورد زبان حرف آشنایی را

قدسی مشهدی

رغیرتم پوشیده از چشم بدان خوب مرا

شمارهٔ ۴۱

داده جا در پرده دل طفل محجوب مرا

قدسی مشهدی

بود ز روی تو روشن به صد دلیل مرا

شمارهٔ ۴۲

که روز هجر تو باشد شب رحیل مرا

قدسی مشهدی

آه سحر نتیجه شرر می دهد مرا

شمارهٔ ۴۳

نخل امید بین که چه بر می دهد مرا

قدسی مشهدی

دارد نشان ز طینت مجنون سرشت ما

شمارهٔ ۴۴

از روی هم نوشته قضا سرنوشت ما

قدسی مشهدی

گر به خیال در نظر جلوه دهد جیب را

شمارهٔ ۴۵

بددلی ام ز سایه اش فرض کند رقیب را

قدسی مشهدی

چیزی نشد معلوم من از صحبت فرزانه ها

شمارهٔ ۴۶

بر قلب رسوایی زدم زین پس من و دیوانه ها

قدسی مشهدی

چو شخص سایه ندیده کسی هلاک مرا

شمارهٔ ۴۷

سرشته اند به آب حیات خاک مرا

قدسی مشهدی

نهادی بر سر شوریدگان داغ

شمارهٔ ۴۸

زدی بر سر گره سودای ما را

قدسی مشهدی

گشته چون آینه روشن دل بی کینه ما

شمارهٔ ۴۹

تا فتد عکس جمال تو در آیینه ما

قدسی مشهدی

داد گلبن در چمن یاد از گل افشانی مرا

شمارهٔ ۵۰

بلبلان کردند تعلیم غزل خوانی مرا

قدسی مشهدی

دل دیوانه کی در گوش گیرد پند دانا را

شمارهٔ ۵۱

حباب از خیمه نتواند که پوشد روی دریا را

قدسی مشهدی

شب شود روز از خیال عارض جانان ما

شمارهٔ ۵۲

شمع گو منت منه بر کلبه احزان ما

قدسی مشهدی

غمش فشانده ز دامن غبار ننگ ترا

شمارهٔ ۵۳

کسی چه می کند ای دل فضای تنگ ترا

قدسی مشهدی

بی درد خسته ای که به درمان شد آشنا

شمارهٔ ۵۴

شوریده آن سری که به سامان شد آشنا

قدسی مشهدی

ز ایمان همتی چون آن نگار چین شود پیدا

شمارهٔ ۵۵

که از هر چین زلفش رخنه ای در دین شود پیدا

قدسی مشهدی

کجا در غربتم یک همدم دیرین شود پیدا

شمارهٔ ۵۶

به جز شمعم که گاهی بر سر بالین شود پیدا

قدسی مشهدی

منشور خدمت تو رقم شد به نام ما

شمارهٔ ۵۷

افکند سایه مرغ سعادت به بام ما

قدسی مشهدی

چند باشد دل ز وصل دل ربایی بی نصیب

شمارهٔ ۵۸

چند باشد گوشم از آواز پایی بی نصیب

قدسی مشهدی

شد بهار از توبه کردن بایدم اکنون گذشت

شمارهٔ ۵۹

می رسد گل چون توان از باده گلگون گذشت

قدسی مشهدی

هرکه امشب می نمی نوشد به ما منسوب نیست

شمارهٔ ۶۰

پارسا در حلقه مستان نشستن خوب نیست

قدسی مشهدی

طبعم ز باده چون گل سیراب روشن است

شمارهٔ ۶۱

آیینه من است که از آب روشن است

قدسی مشهدی

دلی که عشق نکردش چو لاله داغ کجاست

شمارهٔ ۶۲

خبر دهید که فانوس بی چراغ کجاست