گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۸۳

ای آن که معانی ز تو محتاج شدهناموس سخن از تو به تاراج شده

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۸۴

مهری به دلم چو نور در باصره ایشوری به سرم چو دود در مجمره ای

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۸۵

از تندی مرکب نه ز زین افتادیگویم ز چه ای قبله ی دین افتادی

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۸۶

هرگز نرسانیده سعادتمندیاز پهلوی خود فیض به حاجتمندی

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۸۷

ای ساغر می اگر گهر می بودیمقبول جهان کی این قدر می بودی

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۸۸

ای غیر که همچون مژه از گریه تریوز ذوق نوای عاشقی بی خبری

سعدی شیرازی

رباعی شمارهٔ ۱۲۷

ای کاش نکردمی نگاه از دیدهبر دل نزدی عشق تو راه از دیده

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۸۹

از یک طرف آشنا و غیری داریوز سوی دگر کعبه و دیری داری

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۹۰

این پیکر زرین که جهان گشته بسیآرام چو سیماب ندارد نفسی

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۹۱

گه منع کنندم ز غم مشتاقیگه طعنه زنندم ز شراب و ساقی

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۹۲

از شورش دریاست دلم غمخورکیخوش نیست صدای آب جز شرشرکی

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۹۳

ای دشمن اهل سخن از بی سخنیدر عیب هنر کار تو گوهرشکنی

سلیم تهرانی

شمارهٔ ۹۴

چون شعله ز خویش باش افروختنیذاتی بود این هنر نه آموختنی

جویای تبریزی

شمارهٔ ۱

الهی ره نما سوی خود این مدهوش غافل راز دردت جامه زیب داغ چون طاووس کن دل را

سعدی شیرازی

رباعی شمارهٔ ۱۲۸

ای بی رخ تو چو لاله زارم دیدهگرینده چو ابر نوبهارم دیده

جویای تبریزی

شمارهٔ ۲

درونم بی تو شد دریای خون از شوق دیدن هاحبابش داغ های سینه موجش دل تپیدن ها

جویای تبریزی

شمارهٔ ۳

چنان به پیش فلک نالم از غمت شب هاکه خون دل می چکد از دیده های کوکب ها

جویای تبریزی

شمارهٔ ۴

ساخت عکس عارضت رشک بهار آیینه راتا تو ره دادی بیفزود اعتبار آیینه را

جویای تبریزی

شمارهٔ ۵

چنان پرورده آغوش نزاکت در کنار او راکه سنگینی کند پیراهن بوی بهار او را

جویای تبریزی

شمارهٔ ۶

ای به قربان تو گردند کمان ابروهاگردش چشم تو تعلیم رم آهوها

جویای تبریزی

شمارهٔ ۷

صفای می نگر از جبهه گشاده ماحباب آب حیاتست جام باده ما

جویای تبریزی

شمارهٔ ۸

بی سرو قدت خاک نشینند چمن هاشد پنبه داغ جگر لاله سمن ها

جویای تبریزی

شمارهٔ ۹

نخواهم زان گل رخسار برداری نقابش راکه ترسم گرمی نظاره ای گیرد گلابش را

جویای تبریزی

شمارهٔ ۱۰

کی به گوش او کند جا ناله های زار ماسرمه آواز شد خون دل افگار ما