ناهید

گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر
جلال الدین محمد مولوی۶۸۴۷ شعر
عطار نیشابوری۵۰۶۴ شعر
جامی۳۳۹۱ شعر
بیدل دهلوی۲۸۲۸ شعر
شاه نعمت‌الله ولی۲۷۰۱ شعر
اهلی شیرازی۲۶۴۹ شعر
امیرخسرو دهلوی۲۱۹۸ شعر
ابن یمین فریومدی۲۱۳۹ شعر
سعدی شیرازی۲۰۸۵ شعر
صفی علیشاه۱۸۹۵ شعر
خواجوی کرمانی۱۸۲۸ شعر
همهٔ شاعران

قالب‌های شعری

حال‌وهوا

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

قدسی مشهدی

مرا عشق تو گاهی پرورد دل گاه جان سوزد

شمارهٔ ۱۶۵

همان آتش که دارد شمع را روشن همان سوزد

قدسی مشهدی

دل داشت ز بخت سیه امید غلط کرد

شمارهٔ ۱۶۶

گل خواست به دامن کند از بید غلط کرد

قدسی مشهدی

غنچه بی لعل تو زندانی گلشن باشد

شمارهٔ ۱۶۷

لاله را بی تو گل داغ به دامن باشد

قدسی مشهدی

کی غم دهر خراب می نابم دارد

شمارهٔ ۱۶۸

لعل می گون تو مایل به شرابم دارد

قدسی مشهدی

شمع وصلت هرکه را شب خانه روشن می کند

شمارهٔ ۱۶۹

روزنش در خانه کار چشم دشمن می کند

قدسی مشهدی

چون غنچه دلم از نم خون زنگ برآورد

شمارهٔ ۱۷۰

خون دل من عاقبت این رنگ برآورد

قدسی مشهدی

نشاط ما اسیران از دل اندوهگین باشد

شمارهٔ ۱۷۱

نمی بندیم لب از خنده تا خاطر غمین باشد

قدسی مشهدی

نه هرکه مرد ازو در جهان اثر ماند

شمارهٔ ۱۷۲

ز صد چراغ یکی زنده تا سحر ماند

قدسی مشهدی

طایر عشقم و از شعله پرم ساخته اند

شمارهٔ ۱۷۳

مگر از جوهر فیض نظرم ساخته اند

قدسی مشهدی

کی بی توام نظاره به چشم آشنا شود

شمارهٔ ۱۷۴

بنمای روی خود که مرا دیده وا شود

قدسی مشهدی

باز تیر ستمت رخنه گر جان که شد

شمارهٔ ۱۷۵

دست بیداد تو مخصوص گریبان که شد

قدسی مشهدی

مرا چو کار بدان زلف تابدار افتاد

شمارهٔ ۱۷۶

نماند تاب دل و عقده ام به کار افتاد

قدسی مشهدی

چشم ترم گهی که به آن خاک پا رسد

شمارهٔ ۱۷۷

باشد چنان که تشنه به آب بقا رسد

قدسی مشهدی

کسی چگونه دلم را پی سراغ شود

شمارهٔ ۱۷۸

که در سراغ دلم خضر بی دماغ شود

قدسی مشهدی

هرگزم دیده چنین مایل دیدار نبود

شمارهٔ ۱۷۹

شوق تا بود به این گرمی بازار نبود

قدسی مشهدی

نام تو بردم آتش شوقم به جان فتاد

شمارهٔ ۱۸۰

باز این نهفتنی سخنم بر زبان فتاد

قدسی مشهدی

چه باشد جان که عاشق در ره جانان برافشاند

شمارهٔ ۱۸۱

ز جان بهتر نثاری بایدش تا آن برافشاند

قدسی مشهدی

محفل دردی طلب از سیر شهر و کو چه سود

شمارهٔ ۱۸۲

سر به پای شعله نه چون شمع از زانو چه سود

قدسی مشهدی

هر لحظه ام بتان به غمی آشنا کنند

شمارهٔ ۱۸۳

ترسم که رفته رفته مرا بی وفا کنند

قدسی مشهدی

دل خواست که برخیزد ازان کو بتر افتاد

شمارهٔ ۱۸۴

چون سرو ز گل پای کشید و به سر افتاد

قدسی مشهدی

تا عشق مرا بر سر بازار نیاورد

شمارهٔ ۱۸۵

حسن از نگه گرم خریدار نیاورد

قدسی مشهدی

بر سر پیمانه غم هرگز این صحبت نبود

شمارهٔ ۱۸۶

بود غم هم پیش ازین اما به این لذت نبود

قدسی مشهدی

کس چرا بیهده با مردم عالم باشد

شمارهٔ ۱۸۷

هیچ غم نیست ز تنهایی اگر غم باشد

قدسی مشهدی

در دل بوالهوس ار ذوق محبت می بود

شمارهٔ ۱۸۸

عاشق از رشک گرفتار چه محنت می بود