گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

جویای تبریزی

شمارهٔ ۳۲

چه سان بینم به دست غیردامان وصالش راپریرویی که پروردم به خون دل نهالش را

جویای تبریزی

شمارهٔ ۳۳

غمش گرم تپش گه شعله آسا می کند ما راگهی بی دست و پا چون موج دریا می کند ما را

جویای تبریزی

شمارهٔ ۳۴

نیست باکی ز آتش سودا دل شوریده راکی هراس از برق باشد کشت آفت دیده را

جویای تبریزی

شمارهٔ ۳۵

ضعف کرد آگه از احوالم دلارام مرارنگ از رخ رفته من برد پیغام مرا

جویای تبریزی

شمارهٔ ۳۶

بیا از قید بیدردی دمی آزاد کن ما راز درد ساغر غم ای محبت شاد کن ما را

جویای تبریزی

شمارهٔ ۳۷

گرچه باشد در بر ما دلبر می نوش مانیست جز ما چون کمان حلقه در آغوش ما

جویای تبریزی

شمارهٔ ۳۸

در عشق دل چو مخزن اسرار شد مراآیینه تجلی دیدار شد مرا

جویای تبریزی

شمارهٔ ۳۹

نصیبی گر ز سوز سینه ام می بود مجنون راز ابر چشم تر دریای خون می کرد هامون را

جویای تبریزی

شمارهٔ ۴۰

می تپد دل بس که در هجر گل آن رو مرامضطرب شد استخوان چون نبض در پهلو مرا

جویای تبریزی

شمارهٔ ۴۱

سوختم در یاد شمع عارض جانانه هابر هوا دارد غبارم شوخی پروانه ها

سعدی شیرازی

رباعی شمارهٔ ۱۳۲

گیرم که به فتوای خردمندی و رایاز دایره عقل برون ننهم پای

جویای تبریزی

شمارهٔ ۴۲

هوای دشت چون افتاد در سر آن پریرو راطپیدن های دل صحرا به صحرا برد آهو را

جویای تبریزی

شمارهٔ ۴۳

چسان عنقا کند با هوشم آهنگ پریدن هاکه ریزد سستی پرواز او رنگ تپیدن ها

جویای تبریزی

شمارهٔ ۴۴

از چشم کم مبین به تن ناتوان ماسنگین بود به سان گهر استخوان ما

جویای تبریزی

شمارهٔ ۴۵

ز راحت بیش بینند اهل خواری پایمالی رابه جز افتادگی تعبیر نبود خواب قالی را

جویای تبریزی

شمارهٔ ۴۶

بنگر رخ به آتش می تاب داده راحسن صفا به گوهر سیراب داده را

جویای تبریزی

شمارهٔ ۴۷

چشم بستن شمع سان بی تاب می سازد مراور به رخسارت گشایم آب می سازد مرا

جویای تبریزی

شمارهٔ ۴۸

به خون دیده حسرت سر رشته اند مرازسوز عشق نکویان برشته اند مرا

جویای تبریزی

شمارهٔ ۴۹

ترا محرومی ارزانی زآغوش تپیدن هامرا صحرا به صحرا می برد جوش تپیدن ها

جویای تبریزی

شمارهٔ ۵۰

نباشد عقده ای در خاطر ار ابنای دنیا رابه سان رشته گوهر به هم راهیست دل ها را

جویای تبریزی

شمارهٔ ۵۱

ز سوزنامه من سوخت بال و پر کبوتر راچو قمری آتش من ساخت خاکستر کبوتر را

سعدی شیرازی

رباعی شمارهٔ ۱۳۳

کی دانستم که بیخطا برگردیبرگشتی و خون مستمندان خوردی

جویای تبریزی

شمارهٔ ۵۲

نشیه می مایه صد درد سر باشد مرادور ساغر بی تو گرداب خطر باشد مرا

جویای تبریزی

شمارهٔ ۵۳

زدل بیرون می برد یاد ایام شبابم راعمارت می کند پیمانه ای حال خرابم را