گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

جویای تبریزی

شمارهٔ ۱۶۳

ترا کاری بجز جور و جفا نیستمرا هم شیوه ای غیر از وفا نیست

جویای تبریزی

شمارهٔ ۱۶۴

رخ نمودی و جهانی به تماشا برخاستبرقع افکندی و فریاد ز دلها برخاست

جویای تبریزی

شمارهٔ ۱۶۵

خون خوردن اینقدر پی تحصیل مال چیستدانسته ای که زندگیت را مآل چیست

جویای تبریزی

شمارهٔ ۱۶۶

زدل جز عجز و زاری خوشنما نیستبه غیر از بیقراری خوشنما نیست

جویای تبریزی

شمارهٔ ۱۶۷

با اشک تا ز دیده به رویم چکیده استدل عندلیب گلشن رنگ پریده است

جویای تبریزی

شمارهٔ ۱۶۸

دارد حیات عالمی و جان پدید نیستدنیا ز آدمی پر و انسان پدید نیست

جویای تبریزی

شمارهٔ ۱۶۹

هر ناله دل من آواز دلگشایی استهر آه شعله سوزم مکتوب آشنایی است

جویای تبریزی

شمارهٔ ۱۷۰

نه همین رشک رخ و زلفش گل و سنبل گداختخاک پای باغ را تا ریشه های گل گداخت

جویای تبریزی

شمارهٔ ۱۷۱

موسم جوش گل و نسترن استلاله تریاکی سیر چمن است

سعدی شیرازی

رباعی شمارهٔ ۱۴۵

گر دشمن من به دوستی بگزینیمسکین چه کند با تو به جز مسکینی

جویای تبریزی

شمارهٔ ۱۷۲

خط پشت لب میگون تو عنوان گل استدهنت نقطه بسم الله دیوان گل است

جویای تبریزی

شمارهٔ ۱۷۳

گر بخرامد نسیم خلد برین استچون بنشیند بهشت روی زمین است

جویای تبریزی

شمارهٔ ۱۷۴

از دور عشقباز ترا می توان شناختدوا نخست هر که ترا دید رنگ باخت

جویای تبریزی

شمارهٔ ۱۷۵

بی زبانی روز محشر عذرخواه ما بس استخامشی در شرمساریها گواه ما بس است

جویای تبریزی

شمارهٔ ۱۷۶

آنکه میخانه ز انداز نگاهش طرح استدیده چون نقش قدم بر سر راهش طرح است

جویای تبریزی

شمارهٔ ۱۷۷

رفتن زخود به دشت جنون هادی من استطومار آه محضر آزادی من است

جویای تبریزی

شمارهٔ ۱۷۸

آرامم از خط تو رمیدن گرفته استتا نکهت بهار دمیدن گرفته است

جویای تبریزی

شمارهٔ ۱۷۹

راه عشق است اینکه در هر گام صد جا آتش استگرم رفتاران این ره را ته پا آتش است

جویای تبریزی

شمارهٔ ۱۸۰

دارم سری که سرخوش صهبای بیخودیستچشم تری که محو تماشای بیخودیست

جویای تبریزی

شمارهٔ ۱۸۱

سررشته امل همه ای دل به دست تستتعمیر قصر عافیت اندر شکست تست

سعدی شیرازی

رباعی شمارهٔ ۱۴۶

گر دولت و بخت باشد و روزبهیدر پای تو سر ببازم ای سرو سهی

جویای تبریزی

شمارهٔ ۱۸۲

لخت دل دور از تو امشب در گلوی غنچه استبی تو خوناب جگر صاف سبوی غنچه است

جویای تبریزی

شمارهٔ ۱۸۳

دل ز پهلوی تن خاکی است گر بیدار نیستدانه را نشو و نما در سایه دیوار نیست

جویای تبریزی

شمارهٔ ۱۸۴

عنوانتیره باطنها پهلوی دل افسرده استمتندل که بی سوز غمی باشد چراغ مرده است