شعرِ فارسی

شمارهٔ ۱۲ - فی مذمه الدنیا

آرزوهاست در دلت پنهانانها من سلاسل الشیطان

شمارهٔ ۱۳ - فی مذمه الشهوه

گفتن از بهر کار در کار استورنه اینجا چه جای گفتار است

شمارهٔ ۱۴ - فی الموعظه

همنفس شد سگ شبان با گرگگله را سگ خوردکنون یاگرگ

زنگی یی زشت را ظریفی دید

شمارهٔ ۱۵ - حکایت

گفت باید به ریش او خندید

ای ز شرم عارضت گل کرده خوی

شمارهٔ ۲۵

بر عرق پیش عقیقت جام می

به فر دولت گیتی فروز شاه شجاع

شمارهٔ ۲۶

که با کسم نبود بهر مال و جاه نزاع

نور خدا نمایدت آینه مجردی

شمارهٔ ۲۷

از در ما در آ اگر طالب عشق سرمدی

دریغا خلعت حسن جوانی

شمارهٔ ۲۸

گرش بودی طراز جاودانی

بلبل اندر ناله و گل خنده خوش می زند

شمارهٔ ۲۹

چون نسوزد دل که دلبر در وی آتش می زند

دیدم گل تازه چند دسته

حکایت شمارهٔ ۴۷

بر گنبدی از گیاه رسته

حکیمی را پرسیدند از سخاوت و شجاعت کدام بهتر است

حکایت شمارهٔ ۴۸

گفت آن که را سخاوت است به شجاعت حاجت نیست

بسم الله الرحمن الرحیم

مقدمه

منت خدای را عزوجل که نخست خلیفه به جهت خلق تعیین فرمود پس خلق خلیفه نمود وجود امام معصوم را نبیا کان او وصیا سبب بود آسمان و زمین ساخت و هستی او را ظاهرا کان او خفیا وسیله ثبات عالم بالا و پایین قرار داد تا آن که قالب جمله عالم را به منزله جان شد و مجمع تن‏های بنی ادم را به جای روان افلاک و انجم به جهت او دایر و زمین و زمان را برای او ساکن و سایر

الا یا ایها المهدی مدام الوصل ناولها

شمارهٔ ۱

که در دوران هجرانت بسی افتاد مشکل ها

اگر آن شاه دین پرور نوازد خاطر ما را

شمارهٔ ۲

به تشریف قدومش خوش برافشانیم جانها را

ای فروغ شرع و دین از روی رخشان شما

شمارهٔ ۳

آبروی طاعت از مهر محبان شما

یا رب که کارها همه گردد به کام ما

شمارهٔ ۴

نور حضور خویش فروزد امام ما

به ملازمان مهدی که رساند این دعا را

شمارهٔ ۵

که به شکر پادشاهی ز نظر مران گدا را

به خدا اگر به فیضت اثری رسد ز فیضت

شمارهٔ ۶

گذرد ز آسمان ها بدرد حجاب ها را

مژده آمدنت داد صبا دوران را

شمارهٔ ۷

رونق عهد شبابست دگر ایمان را

دل می‏رود ز دستم صاحب زمان خدا را

شمارهٔ ۸

بیرون خرام از غیب طاقت نماند ما را

کجا رسم من مسکین بدان جناب کجا

شمارهٔ ۹

وصال بحر کجا گمره تراب کجا

مژده وصل آن رفیع جناب

شمارهٔ ۱۰

آمد از نزد حق به نص کتاب

ای شاهد قدسی بگشا بند نقابت

شمارهٔ ۱۱

ای مهدی هادی بنما ره به جنابت

در دل ز حق تعالی شکریست بی‏نهایت

شمارهٔ ۱۲

کو در کتاب خود کرد در شأن تو حکایت‏