شعرِ فارسی

فتنه عالمی شدی فتنه شدم چو دیدمت

شمارهٔ ۳۶

فتنه نگر که می کند فتنه فتنه بین من

ناز ز حد ببرده ای ای بت نازنین من

شمارهٔ ۳۷

راه جفا گزیده ای ای ز جهان گزین من

ای دل من نگین تو مهر تو مهر آن نگین

شمارهٔ ۳۸

عمر شد و نمی رود نقش تو از نگین من

در سماع آمد بت خوبان چین

شمارهٔ ۳۹

آفتابی بر زمین در چرخ بین

من کیم باری که نامم بر زبان آورده ای

شمارهٔ ۴۰

یا به نوک کلک در تصنیف نامم برده ای

ز وصف اشتیاق او شدی الکن بیان من

شمارهٔ ۴۱

به جای هر سر مویی مرا گر صد زبانستی

هنوز صبح نخستین روز دولت توست

شمارهٔ ۴۲

در انتظار طلوع جمال خورشیدی

از دیده گرچه دوری از دور در حضوری

شمارهٔ ۴۳

در جسم دل چو جانی در چشم جان چو نوری

می نویسم پیش جانان نامه ای

شمارهٔ ۴۴

کاشکی من نامه خود بودمی

چون جان و دلم ز خدمتت نیست جدا

شمارهٔ ۴۵

اندر نظرت چه قدر دارد بدنی

برون ز عالم حس است جان خرده بینان را

شمارهٔ ۴۶

به غمزه سوی یکدیگر اشارت های پنهانی

دل گفت که زحمت تن آنجا چه بری

شمارهٔ ۴۷

این کار همان به که به جان فرمایی

چون تو از جانب شیراز به تبریز آیی

شمارهٔ ۴۸

شکر آن نعمت را وام کنم گویایی

شمارهٔ ۱ - در ستایش رب العالمین

ای وجودت به ذات خود قایمذات پاک تو قایم و دایم

شمارهٔ ۲ - در نعت سیدالمرسلین (ص)

هر که ره با دلیل پیمایدگرچه زحمت کشد بیاساید

شمارهٔ ۳ - در نعت خلیفه اول

پیشوا یار غار او صدیقآن رسیده به عالم تحقیق

شمارهٔ ۴ - در نعت خلیفه دوم

بعدازان چون خلیفه گشت عمرشد جهان گیر دین پیغمبر

شمارهٔ ۵ - در نعت خلیفه سوم

چون عمر شد روان به دار سلامگشت عثمان خلیفة الاسلام

شمارهٔ ۶ - در نعت خلیفه چهارم و فرزندان او و دو عم پیامبر و سایر مهاجرین و انصار

چون به جای نبی علی بنشستاهل اسلام را قوی شد دست

شمارهٔ ۷ - در وصف عشق

ذوق وجد وسماع وجان بازیهست در قوم ملت تازی

شمارهٔ ۸ - در ستایش علمی که بدان مستفیذ می توان شد

علم باید که ره نمای بودنه فضولی شره فزای بود

شمارهٔ ۹ - در مذمت از واعظانی که به فرموده خویش عمل نکنند

ای سخن پرور بلند آوازکه زبان تیز کرده ای و دراز

شمارهٔ ۱۰ - در مدح واعظان متدین

واعظانی که اهل تحقیقندبه مواعظ کلید توفیقند

شمارهٔ ۱۱ - فی التواضع

دل ربایی به دل نوازی کنپای ها بوس و سرفرازی کن