شعرِ فارسی

نهى از خوردن میوه درخت ممنوع‏

پس از جناب قدس رسیدش بشارتیکاندر بهشت باش تو و زوجه هر دو تا

درخت ممنوع درخت علم بود

آدم چو دید مکرمت و سجده و بهشتگفتا در آسمان و زمین کیست مثل ما

درخت علم مخصوص اهلبیت عصمت بود

آدم ز حسن و بهجت آن در شگفت ماندکاشباح نور و علم چه قوم است ای خدا

عظمت مقام ائمه هدى (ع)

آدم ز رشک کرد تمنای علمشانآورد در خیال بدی کاشکی مرا

آدم فریب ابلیس نخورد

ابلیس دید کآدم خاکی بزرگ شداز حق نیافت منزلت و جاه و اجتبا

نزدیک شدن حوا به درخت ممنوع

مأیوس شد ز آدم و شد سوی زوجه‏ اشهم در دهان حیه و هم از ره دغا

حوا فریب خورد و آدم را فریب داد؟

حوا چو دید ایمنی راه و رفع منعباور شدش بخورد از آن و ندید اذا

تبعید آدم و حوا از بهشت‏

امر آمد از جناب الهی که اهبطوانازل شوید سوی زمین هر چهار تا

پنج نور مقدس وسیله تقرب به خداست

آمد ندا که ما به تو گفتیم پیش از اینحرفی که می‏شود همه دردی بدان دوا

توبه آدم و قبول آن

آدم قبول کرد و دگر توبه تازه کرداز روی عجز و گفت که اغفر ذنوبنا

اعتراف فرشتگان به عجز خود

آنگه به معجبان ملایک خطاب کردکاینک خبر کنید ز اسماء من مرا

عهد و میثاق بندگان با خدا در عالم ذر

پس دست قدرت از قبل حق نهاده شدبر پشت آدم صفی آن میر اصطفا

قصیدهٔ ۲ - در قائم بودن جهان به وجود امام زمان علیه السلام

سماء و ارض و ملایک نجوم و شمس و قمرسباع و وحش و بهایم طیور و جن و بشر

قصیدهٔ ۳ - بشارت به ظهور مهدى موعود و منقبت آن زبده موجود

مژده آمد از قدوم آنکه دل جویای اوستجان به استقبالش آمد آنکه جان مأوای اوست

شمارهٔ ۱ - خیز تا چنگ در چغانه زنیم

رویت آیینه ای ز صنع خداستخط سبزت سواد مشک خطاست

جوانی پاکباز و پاکرو بود

حکایت شمارهٔ ۲۱

که با پاکیزه رویی در گرو بود

جدال سعدی با مدعی در بیان توانگری و درویشی

یکی در صورت درویشان نه بر صفت ایشان در محفلی دیدم نشسته و شنعتی در پیوسته و دفتر شکایتی باز کرده و ذم توانگران آغاز کرده سخن بدین جا رسانیده که درویش را دست قدرت بسته است و توانگر را پای ارادت شکستهکریمان را به دست اندر درم نیست

برو ای زاهد و دعوت مکنم سوی بهشت

شمارهٔ ۳۰

که خدا در ازل از اهل بهشتم بسرشت

می زنم هر نفس از دست فراقت فریاد

شمارهٔ ۳۱

آه اگر ناله زارم نرساند به تو باد

عشقت نه سرسری ست که از دل به در شود

شمارهٔ ۳۲

مهرت نه عارضی ست که جای دگر شود

ساقیا ساغر شراب بیار

شمارهٔ ۳۳

یک دو جام شراب ناب بیار

مباد کس چو من خسته مبتلای فراق

شمارهٔ ۳۴

که عمر من همه بگذشت در بلای فراق

پدید آمد رسوم بی وفایی

شمارهٔ ۳۵

نماند از کس نشان آشنایی

بیار باده و بازم رهان ز مخموری

شمارهٔ ۳۶

که هم به باده توان کرد دفع رنجوری