گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

جامی

رسید قاصد و درجی ز مشک ناب آورد

شمارهٔ ۳۸۳

چه جای درج که درجی در خوشاب آورد

جامی

سحر نسیم صبامژده حبیب آورد

شمارهٔ ۳۸۴

نوید مقدم گل سوی عندلیب آورد

جامی

مهی که حسن خطش بر بتان شکست آورد

شمارهٔ ۳۸۵

دل مرا به دو انگشت خط به دست آورد

جامی

یاد آن مطرب که ما را هر چه بود از یاد برد

شمارهٔ ۳۸۶

بادی اندر نی دمید اندیشه ها را باد برد

جامی

آهوی چشم تو دل شیران دین برد

شمارهٔ ۳۸۷

آهو که دید کو دل شیران چنین برد

جامی

کو صبا تا ره به سرو خوش خرام من برد

شمارهٔ ۳۸۸

گه سلام او رساند گه پیام من برد

جامی

نه پیکی که از ما پیامش برد

شمارهٔ ۳۸۹

نه بادی که روزی سلامش برد

جامی

یار جستم که غم از خاطر غمگین ببرد

شمارهٔ ۳۹۰

نه که جان کاهد و دل خون کند و دین ببرد

جامی

لبم از خاک پات می گوید

شمارهٔ ۳۹۱

تشنه ز آب حیات می گوید

جامی

دل قدت را بلاست می گوید

شمارهٔ ۳۹۲

کج نگویم که راست می گوید

جامی

با تو آن کس که ز هر جا سخنی می گوید

شمارهٔ ۳۹۳

حیفم آید که حدیث چو منی می گوید

جامی

با تو آنان که حدیث چو منی می گویند

شمارهٔ ۳۹۴

پیش جان قصه فرسوده تنی می گویند

جامی

لبم از شعله شوق آبله پر خون زد

شمارهٔ ۳۹۵

بهر پابوس تو جان خیمه ز تن بیرون زد

جامی

آن کج کله چو کاکل گلبوی شانه زد

شمارهٔ ۳۹۶

از رشک شانه آتشم از دل زبانه زد

جامی

یار کز ساعد آستین بر زد

شمارهٔ ۳۹۷

بهر تاراج عقل و دین برزد

جامی

تو را چو مشک تر از برگ یاسمین خیزد

شمارهٔ ۳۹۸

چه فتنه کز پی تاراج عقل و دین خیزد

جامی

چو مست من ز خمار شبانه برخیزد

شمارهٔ ۳۹۹

هزار فتنه و شور از زمانه برخیزد

جامی

جان بخشد از لب کشته را وانگه به خون فرمان دهد

شمارهٔ ۴۰۰

خون خواری آن شوخ بین کز بهر کشتن جان دهد

جامی

می رسد باد صبا وز یار یادم می دهد

شمارهٔ ۴۰۱

زان خرامان سرو خوش رفتار یادم می دهد

جامی

گفتم از تو بر دلم هر دم کم از صد غم مباد

شمارهٔ ۴۰۲

زیر لب خندید و گفتا بیش باد و کم مباد

جامی

جز سر کویش من آواره را مسکن مباد

شمارهٔ ۴۰۳

بلبل بی خان و مان را جای جز گلشن مباد

جامی

هر که خواهد سوی آن شوخ ستمگر گذرد

شمارهٔ ۴۰۴

واجب آنست که اول قدم از سر گذرد

جامی

صبح ما از تو به غم شام به ماتم گذرد

شمارهٔ ۴۰۵

صبح و شام کسی از عشق چنین کم گذرد

جامی

چون سوار آن خسرو خوبان به راهی بگذرد

شمارهٔ ۴۰۶

با وی از جانهای مشتاقان سپاهی بگذرد