شعرِ فارسی

تنها ز کجا می رسی ای سرو قباپوش

شمارهٔ ۴۷۷

دردا که تو می آیی و من می روم از هوش

فغان ز ابلهی این خزان بی دم و گوش

شمارهٔ ۴۷۸

که جمله شیخ تراش آمدند و شیخ فروش

نهادی لعل رخشان بر بناگوش

شمارهٔ ۴۷۹

سهیل و ماه را کردی هم آغوش

آن قبای نیلگون بینید در سیمین برش

شمارهٔ ۴۸۰

همچو شاخ گل که باشد خلعت از نیلوفرش

آن سفر کرده که جان رفت مرا بر اثرش

شمارهٔ ۴۸۱

هست ماهی که نیاورد به من کس خبرش

گردش جام که زد صنع ازل پرگارش

شمارهٔ ۴۸۲

سرنپیچد ز خط این دایره زنگارش

من بی دل چو خواهم داد جان نادیده دیدارش

شمارهٔ ۴۸۳

مدد کن ای اجل تا زار میرم زیر دیوارش

کسی کافتد نظر بر شکل آن سرو قباپوشش

شمارهٔ ۴۸۴

ز سینه صبر و از دل طاقت و از جان رود هوشش

بخش ۳ - ظاهر شدن عجز حکیمان از معالجهٔ کنیزک و روی آوردن پادشاه به درگاه اله و در خواب دیدن او ولیی را

شه چو عجز آن حکیمان را بدیدپابرهنه جانب مسجد دوید

آن لاله رخ که باشد از داغ ما فراغش

شمارهٔ ۴۸۵

از دیده رفت لیکن بر سینه ماند داغش

دلم که شوق لبت داد شربت اجلش

شمارهٔ ۴۸۶

به مهر خط تو شد مهرنامه عملش

خرامان می رود آن شوخ و صد بیدل ز دنبالش

شمارهٔ ۴۸۷

به خون غلطان ز ناوکهای چشم مست قتالش

شیخ خودبین که به اسلام برآمد نامش

شمارهٔ ۴۸۸

نیست جز زرق و ریا قاعده اسلامش

سپیده دم که شد از خانه عزم حمامش

شمارهٔ ۴۸۹

هزار دلشده شد خاک ره به هر گامش

رخت کز خط مشکین شد مزین صفحه سیمش

شمارهٔ ۴۹۰

همانا در جفاکاری نوشتی لوح تعلیمش

آرزو دارم که گردم خاک راه توسنش

شمارهٔ ۴۹۱

لیک می ترسم ز من گردی رسد بر دامنش

شوخی که تاجداران بوسند خاک راهش

شمارهٔ ۴۹۲

سوی چو من گدایی مشکل فتد نگاهش

سر من کاش بودی خاک راهش

شمارهٔ ۴۹۳

مگر گشتی لگدکوب سپاهش

نامه کز خوبان رسد تعویذ جان می خوانمش

شمارهٔ ۴۹۴

وز همه غم های دل خط امان می خوانمش

بخش ۴ - از خداوند ولی‌ّ التوفیق در خواستن توفیق رعایت ادب در همه حالها و بیان کردن وخامت ضررهای بی‌ادبی

از خدا جوییم توفیق ادببی ادب محروم گشت از لطف رب

رو چو نهد به ملک دل عشق توشاه سازمش

شمارهٔ ۴۹۵

بر سر عقل صبر و دین میر سپاه سازمش

دل من که بس مبتلا بینمش

شمارهٔ ۴۹۶

ازان شوخ در صد بلا بینمش

تا کی کشم به صومعه حرمان ز بخت خویش

شمارهٔ ۴۹۷

خرم کسی که برد به میخانه رخت خویش

مدار آینه را در صفا برابر خویش

شمارهٔ ۴۹۸

به دست شانه مده طره معنبر خویش