شعرِ فارسی

هر دم آیم بر درت با دیده خونبار خویش

شمارهٔ ۴۹۹

تا طفیل دیگران بنماییم دیدار خویش

زان میان گم کرده ام سررشته تدبیر خویش

شمارهٔ ۵۰۰

کاش مویی بخشیم از زلف چون زنجیر خویش

من و خیال تو شبها و کنج خانه خویش

شمارهٔ ۵۰۱

سرود بیخودی و آه عاشقانه خویش

چند فروزم چراغ از علم آه خویش

شمارهٔ ۵۰۲

بزم مرا ده فروغ از رخ چون ماه خویش

کشتی مرا ز هجر رخ جانفزای خویش

شمارهٔ ۵۰۳

ای ناخدای ترس بترس از خدای خویش

چون به خواری خواستی راند آخرم از کوی خویش

شمارهٔ ۵۰۴

کاشکی بارم نمی دادی ز اول سوی خویش

بخش ۵ - ملاقات پادشاه با آن ولی که در خوابش نمودند

دست بگشاد و کنارانش گرفتهمچو عشق اندر دل و جانش گرفت

بنمای رخ و رشک پری خانه چین باش

شمارهٔ ۵۰۵

با روی چنان ماه همه روی زمین باش

دلا ملازم رندان دردکش می باش

شمارهٔ ۵۰۶

به هر چه می رسد از صاف و درد خوش می باش

بی وفا یارا چنین بی رحم و سنگین دل مباش

شمارهٔ ۵۰۷

دردمندان توییم از حال ما غافل مباش

هر که روزی در نظر آن روی گلرنگ آیدش

شمارهٔ ۵۰۸

گلشن فردوس اگر بخشند ازو ننگ آیدش

ای کرده بر هلاک من از اهل عشق نص

شمارهٔ ۵۰۹

جان در تنم ز شوق تو کالطیر فی القفص

چو بخت نیست که بارم دهی به مجلس خاص

شمارهٔ ۵۱۰

بر آستان ارادت نهم سر اخلاص

ساقی بده ز خم صفا یک دو جام خاص

شمارهٔ ۵۱۱

تا یابم از کدورت خود یک دو دم خلاص

کی کنم با کان گوهر درج لعلت را عوض

شمارهٔ ۵۱۲

لعل تو مقصود بالذات است و جوهر بالعرض

چو عرض توبه کند بر تو زاهد مرتاض

شمارهٔ ۵۱۳

به قول پیر مغان واجب است ازو اعراض

خال مشکین چیست بر رخ گرد لب نارسته خط

شمارهٔ ۵۱۴

بر خلاف عادت افتاده ست پیش از خط نقط

بخش ۶ - بردن پادشاه آن طبیب را بر بیمار تا حال او را ببیند

قصه رنجور و رنجوری بخواندبعد از آن در پیش رنجورش نشاند

گم کرده ایم راه برون شد ازین رباط

شمارهٔ ۵۱۵

ای رهنمای گمشدگان اهدناالصراط

بر آب می کشد رخت از مشک ناب خط

شمارهٔ ۵۱۶

بس طرفه کاتبی که نویسد بر آب خط

از لب میگون تو پرهیزگاران را چه حظ

شمارهٔ ۵۱۷

لذت می مست داند هوشیاران را چه حظ

حدیث ماه رخت شد تمام در مطلع

شمارهٔ ۵۱۸

کشیده قصه زلفت دراز تا مقطع

یار قصد قتل من دارد به تیغ انقطاع

شمارهٔ ۵۱۹

هر کس از شام اجل ترسد من از روز وداع

خلقی چو گل شکفته و خندان به طرف باغ

شمارهٔ ۵۲۰

ما و دلی ز هجر تو چون لاله داغ داغ