شعرِ فارسی

هر شب از آتش رخسار تو سوزم چو چراغ

شمارهٔ ۵۲۱

رود از فکر سرزلف تو دودم به دماغ

کی به دعوی تاب آن روی چو مه دارد چراغ

شمارهٔ ۵۲۲

باید امشب پایه خود را نگه دارد چراغ

گفتم به عزم توبه نهم جام می ز کف

شمارهٔ ۵۲۳

مطرب زد این ترانه که می نوش لاتخف

نقد عمر زاهدان در توبه از می شد تلف

شمارهٔ ۵۲۴

قل لهم ان ینتهوا یغفر لهم ما قد سلف

بخش ۷ - خلوت طلبیدن آن ولی از پادشاه جهت دریافتن رنج کنیزک

گفت ای شه خلوتی کن خانه رادور کن هم خویش و هم بیگانه را

باده صاف و محتسب با باده نوشان در مصاف

شمارهٔ ۵۲۵

یا غیاث المستغیثین نجنا مما نخاف

سر به پای توام ای کعبه جان نیست گزاف

شمارهٔ ۵۲۶

گر بگویم که کند گرد سرم کعبه طواف

حدیثی مشکل و سری ست مغلق

شمارهٔ ۵۲۷

که در کون و مکان کس نیست جز حق

رهروی خوش سخنی گفت ز پیران طریق

شمارهٔ ۵۲۸

کاولین شرط درین راه رفیق است رفیق

چون تو در شهر مهی از من دلداده چه لایق

شمارهٔ ۵۲۹

که نباشم به سر کوی تو آشفته و عاشق

ای خرم از هوای رخت نوبهار عشق

شمارهٔ ۵۳۰

در هر دلی ز تازه گلت خار خار عشق

بود عقیق سرشکی که ریزم از غم عشق

شمارهٔ ۵۳۱

به چشم اهل محبت نگین خاتم عشق

ای سر عقل از خطت بر خط فرمان عشق

شمارهٔ ۵۳۲

گوی دل از طره ات در خم چوگان عشق

هر خون که خورد بی تو دل از ساغر فراق

شمارهٔ ۵۳۳

بگشاد از رگ مژه ام نشتر فراق

روز ما را ساخت چون شب تیره آن ماه از فراق

شمارهٔ ۵۳۴

چند سوزیم از فراق آه از فراق آه از فراق

بخش ۸ - دریافتن آن ولی رنج را و عرض کردن رنج او را پیش پادشاه

بعد از آن برخاست و عزم شاه کردشاه را زان شمه ای آگاه کرد

زهی به خاک درت چشم خون فشان مشتاق

شمارهٔ ۵۳۵

به لب تو جانی و من بنده به جان مشتاق

ای ذات تو از صفات ما پاک

شمارهٔ ۵۳۶

کنه تو برون ز حد ادراک

زد به شکرخنده لعلت بر دل ریشم نمک

شمارهٔ ۵۳۷

یا غزال الحی یا ضبی الحمی ما املحک

چون تو ناوک افکنی سویم دل و جان یک به یک

شمارهٔ ۵۳۸

سهم خود جوینداز من کالهدایا مشترک

چو جزو لایتجزاست آن دهان بی شک

شمارهٔ ۵۳۹

چگونه جان منش گشت جزو لاینفک

دلم شد جزو جزو از تیغ بی داد تو و هر یک

شمارهٔ ۵۴۰

بود پیوسته اندوه و غمت را جزو لاینفک

سر دهانت ناگشته مدرک

شمارهٔ ۵۴۱

اهل یقین را افکنده در شک

دل خون و جان فگار و جگرریش و سینه چاک

شمارهٔ ۵۴۲

هم خود بگوی چون نکشم آه دردناک