شعرِ فارسی

جان می دهم به باد و غمت می برم به خاک

شمارهٔ ۵۴۳

طوبی لمن یموت و فی قلبه هواک

جان عاشق چون بود از آرزوی طبع پاک

شمارهٔ ۵۴۴

دامن معشوق اگر آلایشی دارد چه باک

بخش ۹ - فرستادن پادشاه رسولان به سمرقند به آوردن زرگر

شه فرستاد آن طرف یک دو رسولحاذقان و کافیان بس عدول

به جوهر می رخشان که از زجاجه پاک

شمارهٔ ۵۴۵

چراغ عیش فروزد درین سراچه خاک

باده پاک است و قدح پاک و حریفان همه پاک

شمارهٔ ۵۴۶

عمر اگر در ره پاکان شودم صرف چه باک

مرا شد جامه جان از غمت چاک

شمارهٔ ۵۴۷

بیا ای آرزوی جان غمناک

ز هجران بر لب آمد جان غمناک

شمارهٔ ۵۴۸

الا یا لیت شعری این القاک

برانم از عقب کوچ کرده خود بوک

شمارهٔ ۵۴۹

زند جمازه سعیم به خیمه گاهش چوک

فاح ریح الصبا و صاح الدیک

شمارهٔ ۵۵۰

باده درده که صبح شد نزدیک

درین مقرنس زنگارگون مینا رنگ

شمارهٔ ۵۵۱

بر آبگینه ارباب همت آید سنگ

ای که چون غنچه دلی دارم از اندوه تو تنگ

شمارهٔ ۵۵۲

همچو گل چند دورو باشی و چون لاله دو رنگ

زهی اشک من و لعل تو یکرنگ

شمارهٔ ۵۵۳

ز تو اندوه من با کوه همسنگ

من که مهر عارضت می ورزم از صبح ازل

شمارهٔ ۵۵۴

نگسلم از زلف تو پیوند تا شام اجل

بخش ۱۰ - بیان آنک کشتن و زهر دادن مرد زرگر به اشارت الهی بود نه به هوای نفس و تأمّل فاسد

کشتن آن مرد بر دست حکیمنه پی اومید بود و نه ز بیم

قتل من خواهد ز یکسو غم ز دیگر سو اجل

شمارهٔ ۵۵۵

پیشدستی کن که نبود دست پیشین را بدل

لعل جانبخش تو لا یبخل فیما یسال

شمارهٔ ۵۵۶

چشم خون ریز تو لایسال عما یفعل

دل به زمین بوس درت شد مثل

شمارهٔ ۵۵۷

وفقه الله لخیر العمل

برون آی از نقاب غنچه ای گل

شمارهٔ ۵۵۸

که از شوق جمالت سوخت بلبل

حق آفتاب و جهان همچو سایه است ای دل

شمارهٔ ۵۵۹

اما رایت الی الرب کیف مد الظل

زد شیخ شهر طعنه بر اسرار اهل دل

شمارهٔ ۵۶۰

المرء لایزال عدوا لما جهل

مسلمانان چه سازم چاره با آن شوخ سنگین دل

شمارهٔ ۵۶۱

که هم کام از لبش صعب است و هم صبر از رخش مشکل

آمدی سوی من و ز اشک خودم مانده خجل

شمارهٔ ۵۶۲

که به ره پای تو چون سرو شد آلوده به گل

شتربانا مبند امروز محمل

شمارهٔ ۵۶۳

مرا باری چنین مپسند بر دل

کل ما فی الکون وهم او خیال

شمارهٔ ۵۶۴

او عکوس فی مرایا او ظلال