شعرِ فارسی

بخش ۱۱ - حکایت بقال و طوطی و روغن ریختن طوطی در دکان

بود بقالی و وی را طوطییخوش نوایی سبز و گویا طوطیی

هودج کیست بر این ناقه زرین خلخال

شمارهٔ ۵۶۵

کش فتاده ست دو صد قافله جان در دنبال

سروی ست قامت تو ز بستان اعتدال

شمارهٔ ۵۶۶

سر تا قدم لطیف تر از پیکر خیال

ای به وصف لب شیرین سخنت ناطقه لال

شمارهٔ ۵۶۷

فهم سر دهنت پیش خرد امر محال

چشم تو صاد است و سر زلف دال

شمارهٔ ۵۶۸

با خود ازان هر دو مرا صد خیال

می رسی خندان و می گویی به پایم چشم مال

شمارهٔ ۵۶۹

چشم می مالم مباد این خواب باشد یا خیال

ساقیا زین هنر و فضل ملولیم ملول

شمارهٔ ۵۷۰

ساغری ده که بشوییم ز دل نقش فضول

گرچه گشتم به تیغ هجر قتیل

شمارهٔ ۵۷۱

لیس قلبی الی سواک یمیل

دوستان چند کنم ناله ز بیماری دل

شمارهٔ ۵۷۲

کس گرفتار مبادا به گرفتاری دل

دیدم تو را و رفت ز دست اختیار دل

شمارهٔ ۵۷۳

آری ز دست دیده خراب است کار دل

آن ماهرو که چشم من است و چراغ دل

شمارهٔ ۵۷۴

دردا که سوختم ز فراقش به داغ دل

بخش ۱۲ - داستان آن پادشاه جهود کی نصرانیان را می‌کشت از بهر تعصب

بود شاهی در جهودان ظلم سازدشمن عیسی و نصرانی گداز

چه گویم کز غمت چون می طپد دل

شمارهٔ ۵۷۵

چو صید غرقه در خون می طپد دل

زد ز غنچه بار دیگر خیمه بر گلزار گل

شمارهٔ ۵۷۶

داد مستان را به عشرتگاه بستان بار گل

دوشم آورد از چمن باد صبا پیغام گل

شمارهٔ ۵۷۷

گفت منشین بی قدح چون لاله در ایام گل

می خرامد سوی بستان شاهد رعنای گل

شمارهٔ ۵۷۸

می رود آب روان تا سر نهد در پای گل

سلام من الله فی کل حال

شمارهٔ ۵۷۹

علی کامل فاق اهل الکمال

من بنده حقیر و تو سلطان محتشم

شمارهٔ ۵۸۰

گر در غم تو زار بمیرم تو را چه غم

خواهم از تیغت پس از قتل استخوان خود قلم

شمارهٔ ۵۸۱

تا کنم شرح غمت بر لوح خاک خود رقم

با غم و درد تو کنم دمبدم

شمارهٔ ۵۸۲

شکر که بالشکر تدوم النعم

ای ز روی تو ماه چارده کم

شمارهٔ ۵۸۳

قیمت یوسف از تو هفده درم

زهی رسیده تو را هر دم از خدای پیام

شمارهٔ ۵۸۴

علیک الف صلوة و الف الف سلام

بخش ۱۳ - آموختن وزیر مکر پادشاه را

او وزیری داشت گبر و عشوه دهکو بر آب از مکر بر بستی گره

ساری ست سر عشق در اعیان علی الدوام

شمارهٔ ۵۸۵

کالبدر فی الدجیة والشمس فی الغمام