شعرِ فارسی

ز لعلش کام جستم داد دشنام

شمارهٔ ۵۸۶

بحمدالله که باری یافتم کام

مایل به قامت تو بود طبع مستقیم

شمارهٔ ۵۸۷

مجبول بر محبت تو فطرت سلیم

خبر مقدم عیسی نفسی داد نسیم

شمارهٔ ۵۸۸

که توان کرد به خاک قدمش جان تسلیم

گر دهد بوی صحبت تو نسیم

شمارهٔ ۵۸۹

نکنم یاد خلد و ذکر نعیم

ای دل ز دست برده به مشکین خط خودم

شمارهٔ ۵۹۰

یکبار یاد کن به دو انگشت کاغذم

امروز ز شوقت همه سوز و همه دردم

شمارهٔ ۵۹۱

نادیده رخت زین سر کو بازنگردم

معاذالله ازان شبها که بود از حد برون دردم

شمارهٔ ۵۹۲

تو با اغیار می خوردی می و من خون همی خوردم

تند می راندی و می سوخت سراپای وجودم

شمارهٔ ۵۹۳

که به زیر سم اسب تو چرا خاک نبودم

نادیده رخت عمری سودای تو ورزیدم

شمارهٔ ۵۹۴

فارغ ز تو چون باشم اکنون که رخت دیدم

بخش ۱۴ - تلبیس وزیر با نصاری

پس بگویم من به سر نصرانیمای خدای رازدان می دانیم

نیایم سوی تو هر چند سوزد شوق دیدارم

شمارهٔ ۵۹۵

که با اغیار همدم دیدنت طاقت نمی آرم

چون خاک شوم گر گذری سوی مزارم

شمارهٔ ۵۹۶

بوی جگر سوخته یابی ز غبارم

چو آنم دسترس نبود که روزی دامنش گیرم

شمارهٔ ۵۹۷

روم باری به حسرت زیر بار توسنش میرم

نوید آمدنت می دهند هر روزم

شمارهٔ ۵۹۸

تو فارغی و من از انتظار می سوزم

نه صبر آنکه از خاک سر آن کوی برخیزم

شمارهٔ ۵۹۹

نه روی آنکه بنشینم سگش را آبرو ریزم

این چنین کز دیده و دل غرق آب و آتشم

شمارهٔ ۶۰۰

رخت هستی را ز موج غم به ساحل چون کشم

من غایبانه عاشق آن روی مهوشم

شمارهٔ ۶۰۱

بی منت نظر به خیالی ازو خوشم

به ناخن سینه خود می خراشم

شمارهٔ ۶۰۲

ز دل جز حرف عشقت می تراشم

شدم دیوانه وان طفل پری پیکر نزد سنگم

شمارهٔ ۶۰۳

کنون زین غصه چون دیوانگان با خویش در جنگم

سینه شکافم هر سحر کاید صبا زان منزلم

شمارهٔ ۶۰۴

باشد خورد زین رهگذر یک لحظه بادی بر دلم

بخش ۱۵ - قبول کردن نصاری مکر وزیر را

صد هزاران مرد ترسا سوی اواندک اندک جمع شد در کوی او

بنمای ساعد ز آستین آن دم که خواهی بسملم

شمارهٔ ۶۰۵

چون خواهیم خون ریختن باری به دست آور دلم

زار می نالم و کس نیست که گوید حالم

شمارهٔ ۶۰۶

پیش آن ماه که از دوری او می نالم

این چنین واله و شیدا که ز عشق تو منم

شمارهٔ ۶۰۷

حاش لله که بود بی تو سر زیستنم