شعرِ فارسی

ای که دیدی رخ آن دلبر پیمان شکنم

شمارهٔ ۶۰۸

یا رسیدی به سر کوی بت سیمتنم

زهی به وعده وصل تو تازه جان و جهانم

شمارهٔ ۶۰۹

بیا که بی تو ز درد و غم فراق به جانم

می رسد عید و کشته آنم

شمارهٔ ۶۱۰

که کند غمزه تو قربانم

گل شد حریم کویت از اشک لاله گونم

شمارهٔ ۶۱۱

باشد هنوز تشنه خاک درت به خونم

ای بی تو چو غنچه خون درونم

شمارهٔ ۶۱۲

بنگر به سرشک لاله گونم

ندارم وقت گل طاقت که بی تو روی گل بینم

شمارهٔ ۶۱۳

همه دامان گل چینند و من دامان ز گل چینم

تو شاه مسند حسنی و من گدای کمینم

شمارهٔ ۶۱۴

مرا سعادت آن از کجا که با تو نشینم

بخش ۱۶ - متابعت نصاری وزیر را

دل بدو دادند ترسایان تمامخود چه باشد قوت تقلید عام

خوش آنکه تو شب خواب کنی من بنشینم

شمارهٔ ۶۱۵

تا روز چراغی بنهم روی تو بینم

چو نتوانم که با آن مه نشینم

شمارهٔ ۶۱۶

به چشم حسرتش از دور بینم

نفس از درون و دیو ز بیرون زند رهم

شمارهٔ ۶۱۷

از مکر این دو رهزن پرحیله چون رهم

بیا که وصل تو را از خدای می خواهم

شمارهٔ ۶۱۸

بیا که گوش بر آواز و چشم بر راهم

من بیدل گهی ز آمد شد کویت نیاسایم

شمارهٔ ۶۱۹

ولی هرگز نمی بینم تو را چندان که می آیم

هستم ز جان غلامت اما گریز پایم

شمارهٔ ۶۲۰

صد بارم ار فروشی بگریزم و بیایم

من آن نیم که زبان را به هرزه آلایم

شمارهٔ ۶۲۱

به مدح و ذم خسان نوک خامه فرسایم

شب تا به سحر گرد سر کوی تو پویم

شمارهٔ ۶۲۲

با آن در و دیوار غم و درد تو گویم

عشق به کشور وفا داد نوید شاهیم

شمارهٔ ۶۲۳

نوبت شاهیم بود ناله صبحگاهیم

بر سر کوی مغان بس بود این مرتبه ام

شمارهٔ ۶۲۴

که نهادند لقب دردکش مصطبه ام

بخش ۱۷ - قصهٔ دیدن خلیفه لیلی را

گفت لیلی را خلیفه کان تویکز تو مجنون شد پریشان و غوی

نیستم چون یار ترکی گو ولی تا زنده ام

شمارهٔ ۶۲۵

چشم ترک و لعل ترکی گوی او را بنده ام

مانده ام از یار دور و زنده ام

شمارهٔ ۶۲۶

زین گنه تا زنده ام شرمنده ام

چشم منی و خانه تو چشم خانه ام

شمارهٔ ۶۲۷

حق القدوم تو گهر دانه دانه ام

منزل نکرده دل هنوز اندر حریم سینه ام

شمارهٔ ۶۲۸

عشق تو در دل داشت جا من عاشق دیرینه ام

ما به رنجوری و مهجوری و دوری ساختیم

شمارهٔ ۶۲۹

بزم وصل دوست را با دیگران پرداختیم