شعرِ فارسی

ما به یادت نشسته خاموشیم

شمارهٔ ۶۳۰

کرده از خویشتن فراموشیم

به مسجدی که خم ابروی تو را نگریم

شمارهٔ ۶۳۱

نماز را بگذاریم و سجده تو بریم

ز آرزوی تو سرگشته در بیابانیم

شمارهٔ ۶۳۲

به جست و جوی تو در کوه و در شتابانیم

هر چند تو شاه و ما گداییم

شمارهٔ ۶۳۳

دامن مفشان که مبتلاییم

عمری ست دل به مهر و وفای تو بسته ایم

شمارهٔ ۶۳۴

پیوند با تو کرده و از خود گسسته ایم

بخش ۱۸ - بیان حسد وزیر

آن وزیرک از حسد بودش نژادتا به باطل گوش و بینی باد داد

در هر گذر که بی گه و گاهی نشسته ام

شمارهٔ ۶۳۵

بهر رسیدن چو تو ماهی نشسته ام

تنگ دل مانده به فکر دهن تنگ توام

شمارهٔ ۶۳۶

سنگ بر سینه زنان از دل چون سنگ توام

چند روزی می برد بخت بد از کوی توام

شمارهٔ ۶۳۷

باز قلاب محبت می کشد سوی توام

به ناز برمشکن چون نیازمند توییم

شمارهٔ ۶۳۸

ترحمی که اسیر خم کمند توییم

چنین کافتاده دور از جان خویشم

شمارهٔ ۶۳۹

چگونه زنده ام حیران خویشم

اگر چه پاره شد از غم هزار باره دلم

شمارهٔ ۶۴۰

گرفت خو به فراق تو پاره پاره دلم

هر دم ار تیرت فتادی بر دلم

شمارهٔ ۶۴۱

صد در رحمت گشادی بر دلم

ای دلم از تو غرق خون دیده اشکبار هم

شمارهٔ ۶۴۲

بی تو ز اشک لاله گون چهره پر و کنار هم

خواهد تنم ز آتش دل سوخت خانه هم

شمارهٔ ۶۴۳

اینک رسید دود به روزن زبانه هم

شکر خدا که شیخ نیم شیخ زاده هم

شمارهٔ ۶۴۴

وز منکران گول و مریدان ساده هم

بخش ۱۹ - فهم کردن حاذقان نصاری مکر وزیر را

هر که صاحب ذوق بود از گفت اولذتی می دید و تلخی جفت او

جان داغ تو دارد جگر غرقه به خون هم

شمارهٔ ۶۴۵

تاراج غمت شد دل و دین صبر و سکون هم

زهی رخسار و خطت آیت لطف و ستم با هم

شمارهٔ ۶۴۶

امید و بیم عشقت مایه شادی و غم با هم

زهی قدت نهال گلشن چشم

شمارهٔ ۶۴۷

مه رویت چراغ روشن چشم

عاشقم بیچاره ام درمانده ام

شمارهٔ ۶۴۸

بی دل و بی دین ز دلبر مانده ام

ز فرقت تو چه گویم چه ناتوان شده ام

شمارهٔ ۶۴۹

ز قحط آب چمن چون شود چنان شده ام

هر جا که کنم خانه همخانه تو را یابم

شمارهٔ ۶۵۰

هرگز نروم جایی کانجا نه تو را یابم

بادی که گذارش به سر کوی تو یابم

شمارهٔ ۶۵۱

جان باد فدایش که ازو بوی تو یابم