شعرِ فارسی

نه نامه ای که در آنجا نشان نام تو یابم

شمارهٔ ۶۵۲

نه رقعه ای که در آن خط مشکفام تو یابم

خواهم که دمی در قدم آن پسر افتم

شمارهٔ ۶۵۳

رخ بر کف پایش نهم و بی خبر افتم

به کعبه رفتم و زانجا هوای کوی تو کردم

شمارهٔ ۶۵۴

جمال کعبه تماشا به یاد روی تو کردم

بخش ۲۰ - پیغام شاه پنهان با وزیر

در میان شاه و او پیغام هاشاه را پنهان بدو آرام ها

خیالی بود یارب دوش یا در خواب می دیدم

شمارهٔ ۶۵۵

که رویش در نظر بر کف شراب ناب می دیدم

خاک آن در که چو کحل بصرش می دارم

شمارهٔ ۶۵۶

هر شب آغشته به خون جگرش می دارم

بسی سوزند ازان شمع دل افروزی که من دارم

شمارهٔ ۶۵۷

ولی تاثر دیگر دارد این سوزی که من دارم

گرچه بر دل ز غم عشق تو باری دارم

شمارهٔ ۶۵۸

لله الحمد که باری چو تو یاری دارم

خوشم که رو به ملاقات یار خود دارم

شمارهٔ ۶۵۹

امید مرهم جان فگار خود دارم

هر شبی کز ماه مهرافروز خود یاد آورم

شمارهٔ ۶۶۰

از فغان و ناله شهری را به فریاد آورم

هر شب دم گرم از دل غمناک برآرم

شمارهٔ ۶۶۱

وز تف جگر دود ز افلاک برآرم

چو می دور ازان لعل میگون خورم

شمارهٔ ۶۶۲

حریفان می لعل و من خون خورم

دهی شراب که بر نغمه رباب خورم

شمارهٔ ۶۶۳

چو من خراب ربابم چرا شراب خورم

وقت آن شد که ره دیر مغان برگیرم

شمارهٔ ۶۶۴

سبحه از کف بنهم رطل گران برگیرم

بخش ۲۱ - بیان دوازده سبط از نصاری

قوم عیسی را بد اندر دار و گیرحاکمانشان ده امیر و دو امیر

من دلخسته هر دم بهر آن نازک بدن میرم

شمارهٔ ۶۶۵

گه از رنگ قبا گاهی ز بوی پیرهن میرم

گهر کز وصف آن لبهای شکرخند می ریزم

شمارهٔ ۶۶۶

نه گوهر بلکه شکر می فشانم قند می ریزم

من ای ساقی نه آنم کز می گلرنگ بگریزم

شمارهٔ ۶۶۷

می گلرنگ ده کز عقل پرنیرنگ بگریزم

نام آن ماه ندانم ز که نامش پرسم

شمارهٔ ۶۶۸

در دلم ساخت مقام از که مقامش پرسم

بس که درد سر ز فریاد و فغان خود کشم

شمارهٔ ۶۶۹

از دهان چون ناله می خواهم زبان خود کشم

شبها که داغ فرقت آن ماه می کشم

شمارهٔ ۶۷۰

تا روز ناله می کنم و آه می کشم

ما نه آن قومیم کز بار کسی گردن کشیم

شمارهٔ ۶۷۱

ور خسی در راه ما خاری نهد دامن کشیم

خیز تا رخت به سر منزل انصاف کشیم

شمارهٔ ۶۷۲

با دل صاف به هم جام می صاف کشیم

نیاساید کس از افغان من جایی که من باشم

شمارهٔ ۶۷۳

همان بهتر که هم خود همنشین خویشتن باشم