شعرِ فارسی

چو نتوانم که بر خوان وصالت میهمان باشم

شمارهٔ ۶۷۴

سر خدمت نهاده چون سگان بر آستان باشم

بخش ۲۲ - تخلیط وزیر در احکام انجیل

ساخت طوماری به نام هر یکینقش هر طومار دیگر مسلکی

در دور لبت بی می و پیمانه نباشم

شمارهٔ ۶۷۵

وز شوق تو بی نعره مستانه نباشم

چو نتوانم که بر خاک کف پایش جبین مالم

شمارهٔ ۶۷۶

ز دورش بینم و روی تظلم بر زمین مالم

ز زلف تو رگی با جان و دل پیوسته می بینم

شمارهٔ ۶۷۷

ولی سررشته امید ازو بگسسته می بینم

من بی صبر و دل کان شکل زیباهر زمان بینم

شمارهٔ ۶۷۸

بلای جان شود هر دیدن و من همچنان بینم

چه حسن است این که گر هر دم رخت را صد نظر بینم

شمارهٔ ۶۷۹

هنوزم آرزو باشد که یک بار دگر بینم

بود آیا که من آن شکل همایون بینم

شمارهٔ ۶۸۰

آن رخ فرخ و آن قامت موزون بینم

به راه توسنش صد نازنین را خاک می بینم

شمارهٔ ۶۸۱

سر چندین عزیزش بسته بر فتراک می بینم

چون مرا دولت آن نیست که دیدار تو بینم

شمارهٔ ۶۸۲

به سر کوی تو آیم در و دیوار تو بینم

ز عشقت سینه بی غم نبینم

شمارهٔ ۶۸۳

ز شوقت دیده بی نم نبینم

بس که شب ها دور ازان گل خاک بر سر می کنم

شمارهٔ ۶۸۴

همچو سبزه صبحدم از خاک سر بر می کنم

بخش ۲۳ - در بیان آنک این اختلافات در صورت روش است نی در حقیقت راه

او ز یک رنگی عیسی بو نداشتوز مزاج خم عیسی خو نداشت

روی تو غایب از نظر گل را تماشا چون کنم

شمارهٔ ۶۸۵

چون لاله داغم بر جگر گلگشت صحرا چون کنم

جدا ز لاله رخ خود بهار را چه کنم

شمارهٔ ۶۸۶

هزار داغ به دل لاله زار را چه کنم

غم رخم زرد می کند چه کنم

شمارهٔ ۶۸۷

نفسم سرد می کند چه کنم

کی بود یارب که رو در یثرب و بطحا کنم

شمارهٔ ۶۸۸

گه به مکه منزل و گه در مدینه جا کنم

هر زمان گویم که مهر او ز دل بیرون کنم

شمارهٔ ۶۸۹

لیک با خود بس نمی آیم ندانم چون کنم

من که با یاد رخت آن آستان مسکن کنم

شمارهٔ ۶۹۰

کی به عمر خویشتن یاد گل و گلشن کنم

هر زمانت پیش چشم خود تخیل می کنم

شمارهٔ ۶۹۱

یک به یک اسرار حسنت را تامل می کنم

آرزوی دل خونین جگرانت خوانم

شمارهٔ ۶۹۲

مردم دیده صاحبنظرانت خوانم

از عشق تبرا چه کنم چون نتوانم

شمارهٔ ۶۹۳

با عقل تولا چه کنم چون نتوانم

تا با تو من دلشده یکجا ننشینم

شمارهٔ ۶۹۴

گر سر برود فی المثل از پا ننشینم

بخش ۲۴ - بیان خسارت وزیر درین مکر

همچو شه نادان و غافل بد وزیرپنجه می زد با قدیم ناگزیر