شعرِ فارسی

سوی صحرا نی پی عیش و تماشا می روم

شمارهٔ ۶۹۵

بی تو بر من شهر تنگ آمد به صحرا می روم

گر همی باشم به کنج خانه شیدا می شوم

شمارهٔ ۶۹۶

ور همی آیم میان خلق رسوا می شوم

از هر که نامت ای بت غماز بشنوم

شمارهٔ ۶۹۷

خواهم که بازگوید تا باز بشنوم

اگر به کوی تو یک شب سری به خشت نهم

شمارهٔ ۶۹۸

سرم مباد اگر پای در بهشت نهم

هر شب به پاسبان تو جان در میان نهم

شمارهٔ ۶۹۹

آنگه رخ نیاز بر آن آستان نهم

من کیم تا رو به آن رخساره زیبا نهم

شمارهٔ ۷۰۰

کاش بتوانم که دیده بر کف آن پا نهم

کی بود کی که ازین سوز درون باز رهم

شمارهٔ ۷۰۱

یا ازین درد و غم روز فزون باز رهم

هر دم ز تو بر سینه صد داغ جفا خواهم

شمارهٔ ۷۰۲

با درد تو خو دارم حاشا که دوا خواهم

چو نبود روی جانان دیده روشن نمی خواهم

شمارهٔ ۷۰۳

چه جای دیده روشن که جان در تن نمی خواهم

هر صبح خروشی ز دل تنگ برآریم

شمارهٔ ۷۰۴

فریاد ز مرغان شبآهنگ برآریم

بخش ۲۵ - مکر دیگر انگیختن وزیر در اضلال قوم

مکر دیگر آن وزیر از خود ببستوعظ را بگذاشت و در خلوت نشست

از چشم خوابناک تو بی خواب مانده ایم

شمارهٔ ۷۰۵

وز جعد تابدار تو بیتاب مانده ایم

دمی نگذرد کز غمت خون نگریم

شمارهٔ ۷۰۶

ز وصلت جدا مانده ام چون نگریم

به عارض تو ز ماه تمام چون گویم

شمارهٔ ۷۰۷

به لعل تو ز می لاله فام چون گویم

بیا ای اشک تا بر روزگار خویشتن گریم

شمارهٔ ۷۰۸

چو شمع از محنت شبهای تار خویشتن گریم

زلف تو عمر ماست می گویم

شمارهٔ ۷۰۹

این سخن عمرهاست می گویم

جز آنکه مهر تو را جا به جان خود کردیم

شمارهٔ ۷۱۰

تو خود بگوی به جای تو ما چه بد کردیم

به دیده ای که ز راه تو خار و خس چینم

شمارهٔ ۷۱۱

دریغم آید اگر در گل و سمن بینم

کجا باشد چو تو شوخی کماندار و کمند افکن

شمارهٔ ۷۱۲

شکرگفتار و شیرین لب سمن رخسار و سیمین تن

همچو نقطه خال آن شیرین دهن

شمارهٔ ۷۱۳

زیر لب افتاده بالای ذقن

آن کان حسن بود و نبود از جهان نشان

شمارهٔ ۷۱۴

و الآن ان عرفت علی ما علیه کان

بخش ۲۶ - دفع گفتن وزیر مریدان را

گفت هان ای سخرگان گفت و گووعظ و گفتار زبان و گوش جو

بیا ای ساقی مهوش بده جام می رخشان

شمارهٔ ۷۱۵

به روی شاه ابوالقاسم معزالدوله بابرخان

تو در پرده نهان ای کعبه جان

شمارهٔ ۷۱۶

ز شوقت عالمی رو در بیابان