شعرِ فارسی

بناز ای چشم شوخت فتنه خوبان ترکستان

شمارهٔ ۷۱۷

نه چشم است آن که دین غارت کن تازیک و ترک است آن

هر کس که بیند آن لعل خندان

شمارهٔ ۷۱۸

انگشت حیرت گیرد به دندان

چند ز آشوب می فتنه برانگیختن

شمارهٔ ۷۱۹

مست برون تاختن و خون کسان ریختن

چند از دگران وصف جمال تو شنیدن

شمارهٔ ۷۲۰

خوش آنکه میسر شودم روی تو دیدن

ای شه تنگ قبایان مه زرین کمران

شمارهٔ ۷۲۱

سرور کج کلهان خسرو شیرین پسران

بگشاد نقاب از رخ گل باد بهاران

شمارهٔ ۷۲۲

شد طرف چمن بزمگه باده گساران

شد وزان سوی رزان باد خزان باز وزان

شمارهٔ ۷۲۳

گشت زرد از غم بی برگی خود رنگ رزان

بودم آن روز درین میکده از دردکشان

شمارهٔ ۷۲۴

که نه از تاک نشان بود و نه از تاک نشان

بخش ۲۷ - مکر کردن مریدان کی خلوت را بشکن

جمله گفتند ای حکیم رخنه جواین فریب و این جفا با ما مگو

ای خاک نعل توسن تو تاج سرکشان

شمارهٔ ۷۲۵

دیوانه جمال تو خیل پریوشان

نه زهد آید مرا مانع ز بزم عشرت اندیشان

شمارهٔ ۷۲۶

غم خود دور می دارم ز بزم عشرت ایشان

فزاید ز خط حسن نازک عذاران

شمارهٔ ۷۲۷

علیکم بحسن الخط ای دوستداران

ای همه سیمبران سنگ تو بر سینه زنان

شمارهٔ ۷۲۸

تلخکام از لب میگون تو شیرین دهنان

حکایت کرد باد از گل گل از پیراهن جانان

شمارهٔ ۷۲۹

که نبود بوی جانان جز نصیب پاکدامانان

زهی ابرویت قبله پاک دینان

شمارهٔ ۷۳۰

به ناز تو خوش خاطر نازنینان

موسم عید و بهار خرم و شاه جهان

شمارهٔ ۷۳۱

سایه ابر و کنار سبزه و آب روان

کنا شیون ذاتک فی وحدة البطون

شمارهٔ ۷۳۲

صرنا سواک حیث تقلبت فی الشیون

ای به رخت هر نفس مهر دل ما فزون

شمارهٔ ۷۳۳

وجهک شمس الضحی نحن له عابدون

دل چشمه چشمه شد ز خدنگ تو و کنون

شمارهٔ ۷۳۴

آید به راه دیده ز هر چشمه جوی خون

بخش ۲۸ - جواب گفتن وزیر کی خلوت را نمی‌شکنم

گفت حجت های خود کوته کنیدپند را در جان و در دل ره کنید

ز درد تا شده چشمت چو اشک ما گلگون

شمارهٔ ۷۳۵

نشسته اند ازین درد مردمان در خون

تبارک الله ازین شکل و شیوه موزون

شمارهٔ ۷۳۶

تو را رسد که بنازی به حسن روزافزون

ای با لب تو طوطی شیرین زبان زبون

شمارهٔ ۷۳۷

کردی عنان ز پنجه سیمینبران برون

صوفی چه فغان است که من این الی این

شمارهٔ ۷۳۸

این نکته عیان است من العلم الی العین