شعرِ فارسی

ای ز خورشید رخت تا ماه بعد المشرقین

شمارهٔ ۷۳۹

اهل بینش را تماشای جمالت فرض عین

بیا ای اهل دل را قرة العین

شمارهٔ ۷۴۰

کمان ابروانت قاب قوسین

ای ز لعلت کامجو روح الامین

شمارهٔ ۷۴۱

خط سبزت رحمة للعالمین

ترک شهر آشوب من زینسان که شد صحرانشین

شمارهٔ ۷۴۲

خواهم از شوقش به صحرا رو نهادن بعد ازین

مشو سنگین دلا مشغول چوگان باختن چندین

شمارهٔ ۷۴۳

یکی چوگان حوالت کن به من جانبازی من بین

کشیده بود مه از حسن سر به چرخ برین

شمارهٔ ۷۴۴

چو دید روی تو آمد ز آسمان به زمین

بخش ۲۹ - اعتراض مریدان در خلوت وزیر

جمله گفتند ای وزیر انکار نیستگفت ما چون گفتن اغیار نیست

پس از مردن به خاک من گذر کن غمگذار من

شمارهٔ ۷۴۵

ببین صد حرف غم در هر خط از لوح مزار من

ای ز عشقت صد بلا بر جان غم پرورد من

شمارهٔ ۷۴۶

کرده آشوب غمت تاراج خواب و خورد من

روزی که می سرشت فلک آب و خاک من

شمارهٔ ۷۴۷

می سوخت ز آتش تو دل دردناک من

نوبهاران که دمد شاخ گلی از گل من

شمارهٔ ۷۴۸

غنچه هایش بود آغشته به خون دل من

زان خط کرام الکاتبین تا خواند حسب حال من

شمارهٔ ۷۴۹

ننوشت جز سودای او در نامه اعمال من

با یار کوچ کرده که گوید پیام من

شمارهٔ ۷۵۰

وانجا به جز صبا که رساند سلام من

ای ز تو کوه کوه غم بر دل مبتلای من

شمارهٔ ۷۵۱

نیست مراد خاطرت جز غم و جز بلای من

ای خاک پای توسنت افزوده آب روی من

شمارهٔ ۷۵۲

در عشقت از روز ازل با محنت و غم خوی من

نگار شوخ چشم تیز خشم تندخوی من

شمارهٔ ۷۵۳

نمی بیند به چشم مرحمت یک بار سوی من

کس وصالت چنین نخواست که من

شمارهٔ ۷۵۴

وز فراقت چنین نکاست که من

بخش ۳۰ - نومید کردن وزیر مریدان را از رفض خلوت

آن وزیر از اندرون آواز دادکای مریدان از من این معلوم باد

ای غمت شادکامی دل من

شمارهٔ ۷۵۵

وز غمت پر تمامی دل من

چه کمر بسته ای به کین با من

شمارهٔ ۷۵۶

که خوشی با همه همین با من

صوفی متاع صومعه رهن شراب کن

شمارهٔ ۷۵۷

پیرانه سر تلافی عهد شباب کن

عاشقان را قوت جان از لعل شکرخند کن

شمارهٔ ۷۵۸

سرکشان را پای دل در زلف مشکین بند کن

پیاده سوی چمن سرو من گذار مکن

شمارهٔ ۷۵۹

به سبزه و سمن آن پای را فگار مکن

ای دیده بشنو گفت من نظاره آن رو مکن

شمارهٔ ۷۶۰

من خو به هجران کرده ام دیگر مرا بدخو مکن