شعرِ فارسی

با اسیران ای رقیب آغاز بدخویی مکن

شمارهٔ ۷۶۱

تلخ کردی عیش ما چندین ترشرویی مکن

بنمای رخ که مطلع صبح صفاست این

شمارهٔ ۷۶۲

آیینه جمال نمای خداست این

بیمار غمت را نفس بازپس است این

شمارهٔ ۷۶۳

پاس نفسش دار که آخر نفس است این

مهی از راه برآمد نه که افزون ز مه است این

شمارهٔ ۷۶۴

سر من خاک ره او اگر آن کج کله است این

بخش ۳۱ - ولی عهد ساختن وزیر هر یک امیر را جداجدا

وانگهانی آن امیران را بخواندیک بیک تنها بهر یک حرف راند

هر سو مرو جولان کنان چابک سوارا بیش ازین

شمارهٔ ۷۶۵

از کف برون رفته عنان مپسند ما را بیش ازین

مردم شکارا کین مجو با دوستداران بیش ازین

شمارهٔ ۷۶۶

کافر سوارا سرمکش زین خاکساران بیش ازین

این منم یارب ز درد عاشقی زار این چنین

شمارهٔ ۷۶۷

کس مبادا در جهان هرگز گرفتار این چنین

الله الله کیست مست باده ناز این چنین

شمارهٔ ۷۶۸

کرده با خونین دلان بدمستی آغاز این چنین

بیا جانا دل پر درد من بین

شمارهٔ ۷۶۹

سرشک گرم و آه سرد من بین

قبای ناز درپوش و نیاز پادشاهان بین

شمارهٔ ۷۷۰

کلاه دلبری کج نه شکست کج کلاهان بین

طره شبرنگ و جعد مشکسای خویش بین

شمارهٔ ۷۷۱

در خم هر موی صد دل مبتلای خویش بین

جلوه آن شوخ و جولان سمند او ببین

شمارهٔ ۷۷۲

هر طرف آزاده ای سر در کمند او ببین

ای به رخسار چو مه چشم و چراغ دگران

شمارهٔ ۷۷۳

سوختم چند شوی مرهم داغ دگران

من و فکر تو چه بینم به جمال دگران

شمارهٔ ۷۷۴

هم خیال تو مرا به که وصال دگران

بخش ۳۲ - کشتن وزیر خویشتن را در خلوت

بعد از آن چل روز دیگر در ببستخویش کشت و از وجود خود برست

دل به جان درمانده وان جان جهان با دیگران

شمارهٔ ۷۷۵

من ز پا افتاده وان سرو روان با دیگران

هر بامداد کان مه راند سواره بیرون

شمارهٔ ۷۷۶

آید ز شهر خلقی بهر نظاره بیرون

مرو زین چشم تر ای اشک خونین دمبدم بیرون

شمارهٔ ۷۷۷

شدم رسوا منه دیگر ز فرمانم قدم بیرون

باز ترکش بسته آن ترک سوار آمد برون

شمارهٔ ۷۷۸

ای فدایش جان که بر عزم شکار آمد برون

بازم اندیشه یاری ست که گفتن نتوان

شمارهٔ ۷۷۹

بر دل از وی غم و باریست که گفتن نتوان

یافتن پیش تو راهی نتوان

شمارهٔ ۷۸۰

سویت از دور نگاهی نتوان

ای فلک تا کی دل و جان خرابی سوختن

شمارهٔ ۷۸۱

ذره ای را در فراق آفتابی سوختن

گرچه تنگ آمد دل از فکر محال انگیختن

شمارهٔ ۷۸۲

هم به وصف آن دهان خواهم خیال انگیختن